Sonsuz Ark/ Evrensel Çerçeveye Yolculuk
"Allah’ın gönderdiği elçileri yok sayan, kendilerini Allah’ın dostları sınıfına dahil ederek ve uydurdukları şeylere ‘keşf’ diyerek onlara vahiyden daha üstün ilahî nitelikler kazandıran bu sistem ajanlarının asıl kitabı olan Zohar, ‘Tanrı, Adem ve Havva’yı aldattı’ diyen bir zihnin ürünüydü."
Bekçiler’in derdi neydi? Artık her şey gizlenemeyecek kadar apaçıktı; onlar, sindirilmiş ve dönüştürülmüş akademisyenlerden, düşünürlerden, yazarlardan ve bir şeyler için çabalasa da ne yaptığını bilmeyen devletten ümitlerini kesmişlerdi, sindirilmiş insanı ve insanlığı korumak istiyorlardı; fakat tıpkı benim gibi, onların da yapabilecekleri sınırlıydı.
Yaklaşık yirmi beş gündür süren bu macerada ben ne arıyordum? Kendi hâlinde, kurduğu şirketi ayakta tutmak ve çalışanlarına normal bir hayat standardı sağlayacak ekonomik gelir elde etmek için çabalayan biriydim; gücüm, yetkim, bilgim ve etkim sınırlıydı. Kendime, aileme, yakın çevreme faydalı olabilirdim en fazla. Belki de yaptığım analizleri okuyanları da ekleyebilirdik bu listeye, ama hepsi o kadar.
Bütünleşik bir şekilde bakacak ve kapsamlı bir strateji geliştirecek biri olarak görmüş olmalıydılar beni. Bir kurtarıcı arayışından çok daha başka bir şey olsa da bu, Hollywood ya da Yeşilçam filmlerinden fırlayan ‘dünyayı kurtaran bir kahraman’ değildim ben. Düşünebilirdim ve yazabilirdim, yapabileceğim başka hiçbir şey yoktu.
Bekçilerin notları beni tarihin en eski çağlarından itibaren var olduklarını anladığım, Şeytan’ı ‘tanrı’ edinen Kabalistlerin, yani Samirîlerin, put yontucu taş ustalarının, yani masonların ve onların kutsal kitapları olan Zohar’ın ve bu sapkın yolun en son versiyonu olarak Sufizmin/Sufistlerin kapısının önüne bırakmışlardı.
Sekizinci ve onuncu yüzyıllar arasında Bağdat, Horasan ve Mısır gibi merkezlerde yuvalanan ve sûfî-mutasavvıf kisvesi giyinerek Allah’ın yolunun üstüne oturan ve insanları saptıran Şeytan’ın çocuklarını görmem gerekiyordu.
Kendisini, ‘İslam’ın iç boyutu’, ‘ihsan makamı’, ‘şeriatın derunî boyutu’ olarak tanımlayan, saf aklın son katili olan Sufizm’de, mârifet, ahvâl (hâller) ve makâmât (makamlar) kavramlarının sistemleşmeye başladığı yıllara odaklanmıştım ister istemez.
Kur’an’ın tam karşısına koydukları sistem Kabala’nın Zohar’ından besleniyordu, ancak onlar birbirlerini çok iyi tanıdıkları hâlde, sıradan insanlar onların arasındaki bağlardan habersizlerdi. Bu durum da tarihte ve günümüzde olduğu gibi, saf aklın nasıl ustalıkla tecavüze uğradığını görmemi sağlıyordu.
Saf insan aklına hitap eden Kur’an’ın tanzim ve tarif ettiği inanç sistemine karşıt ve alternatif bir inanç sistemi olarak Sufizmi/ Tasavvuf’u kurgulayanlardan ulaştığım ilk dört isim çok ilginçti:
Allah’ın son elçisinin ölümünden yaklaşık yüz kırk yıl sonra, Mısır’ın, geç antik çağda, Hermetik gelenek, simya, tıp ve eski Mısır tapınak kültürünün (hiyeroglifler, barba adı verilen harabeler) hâlâ canlı olduğu bir merkez olan İhmîm (Ahmîm-antik Panopolis) şehrinde doğan, adı Sevbân olan, Suriye’ye, Mekke’ye, Yemen’e ve Bağdat’a seyahat eden, hiyeroglif yazısını okuyabilen, tıp, kimya/simya ve havas ilimleriyle meşgul olduğu öne sürülen, erken dönem tasavvufunda “mârifet” (gnosis/irfan) kavramını sistematik ve teorik biçimde ele alarak, mârifeti, tedrisat, duyular ve akıl yoluyla elde edilen sıradan bilgiden ve ilimden ayıran ve onu Allah’ın lütfuyla, kalpte müşahede ve keşf yoluyla gerçekleşen üstün, tecrübî bir bilgi türü olarak tanımlayan, ‘Hakk’ın kula en latîf nurlar eşliğinde varoluşun sırlarını keşfettirmesidir’ diyerek, mârifetin kulun çabasıyla değil, Allah’ın ezelî ihsanıyla gelen ve ârifin kalbinde müşahede (kalp gözüyle görme) şeklinde tecelli ettiğini iddia eden, bilgiyi ‘Avamın bilgisi (tevhidin zahirî boyutu), Âlimlerin/filozofların bilgisi (akıl ve istidlâl yolu) ve Âriflerin bilgisi (Hakk ile ünsiyet edenlerin müşahedesi)’ diyerek üçe ayıran ve aklı reddeden Âriflerin bilgisini en üstün bilgi türü olarak öne çıkaran ve bütün seyahatlerinde ve derslerinde bunun propagandasını yapan Zünnûn el-Mısrî;
Zünnûn el-Mısrî’den yaklaşık on yıl sonra doğan ilk dönem sûfîlerinden, nefs muhasebesinde çok titiz olduğu söylenen, kelâm, hadis ve tefsir âlimi olarak pazarlanan Basralı zengin çocuğu El-Muhâsibî;
El-Muhâsibî ile yaklaşık tarihlerde doğan, Mecusî bir dedenin torunu, sekr, fenâ, melâmet, tevhid, mârifet, muhabbet, mi‘rac ve îsâr gibi konulardaki sözleri ve şathiyeleriyle tanınan, sâlikin kendinden geçip (sekr) benliğini yok ederek (fenâ) Hakk’a ermesi gerektiği düşüncesinde olan, ‘sultânü'l-ârifîn’ (âriflerin sultanı) olarak yüceltilen Horasan’ın Bistam köyünden herhangi gelir getiren bir mesleği olmayan Bâyezîd-i Bistâmî;
El-Muhâsibî ve Bâyezîd-i Bistâmî’den yaklaşık elli yıl sonra doğan, Sufî tarikatlarının tamamına yakınının silsilelerinde yer verdikleri, kulun beşerî varlığını unutması, Hakk’ın varlığında kendi ferdî varlığının eriyip kaybolması olarak tanımladıkları ‘fenâ’ gibi tasavvuf terimlerini, usul ve esaslarını tespit ederek tasavvufun ortaya çıkışını sağlayan büyük sûfîlerden biri olarak tanıtılan zengin ipek tüccarı Cüneyd-i Bağdadî.
Bu dört ismin saf akla yönelik sistematik saldırılarıyla, özellikle Suriye ve Mısır’daki yalnızlık, riyâzet, gece ibadeti gibi zahidlik pratikleriyle benzerlikler gösteren Hristiyan manastır hayatı; Ahmîm/İskenderiye/Mısır üzerinden gelen mârifet ve “birlik” anlayışında dolaylı izler taşıyan antik Mısır büyücülerinin yani Samirîlerin doğrudan müdahalelerinin olabileceğini düşündürten Helenistik ve Yeni-Eflâtuncu düşüncenin felsefî etkileri; zühd ve nefs terbiyesi pratiklerindeki İran ve Hint unsurları ve ‘Yahudi mistisizmi’ olarak masumlaştırılan Kabala’nın satanist ideolojisi, ustalıkla, yani ‘senkretik’ bir oluşum olarak Tasavvuf çerçevesiyle İslam’a dahil edilmişti.
‘Hava Yazarı’nın anlattıkları kısmen de olsa bu yapının genel ve biraz da derin özelliklerine dair bilgi veriyordu, ancak saf akla yapılan büyük saldırının uzmanları tarafından incelenmesi gerekiyordu. Benim işim değildi bu; ben sistemin kırıldığı noktaları tespit ediyor ve bu kırılma ânlarında oluşan hasarları tasnif ediyordum sadece.
Zünnûn el-Mısrî adlı büyücü ile ortaya çıkan ve Gazzâlî’nin ‘İhyâ-ü Ulûmi’d-Dîn’ adlı eserleri başta olmak üzere eserleriyle Ehl-i Sünnet içinde meşruiyet kazanarak ‘Tasavvuf’ olarak adlandırılan şeyin kesinlikle İslam olmadığını ve İslam’ın Kur’an ile anlattığı itikadî temelin sarsılması ve dağılması için yaklaşık olarak bin iki yüz yıl önce kurgulanan bu sistemin başarılı olduğunu söyleyebilirdim.
Sonraki yüzyıllarda çeşitli tarikatların teşekkülü ve felsefî-nazarî tasavvufun, Tunus, Fas (Mağrib), Becaye. Mısır, Mekke, Medine, Kudüs, Halîl, Bağdat, Musul, Konya, Sivas, Malatya, Halep ve Şam’ı gezerek Samirîlerin bütün şeytanî müktesebâtını Kur’an’ın batınî yönü olarak anlatan Şeyhü'l-Ekber’ (en büyük şeyh) olarak adlandırılan Endülüslü İbn-i Arabî aracılığıyla vahdet’ül vücud şeklinde ortaya çıkışı, Celaleddin Rûmî ve ile ilgili taallukât artık kurumsallaşmış bir ‘hakikate ihanet zinciri’nin ne kadar makbul olduğunu gösteriyordu sadece.
Allah’ın gönderdiği elçileri yok sayan, kendilerini Allah’ın dostları sınıfına dahil ederek ve uydurdukları şeylere ‘keşf’ diyerek onlara vahiyden daha üstün ilahî nitelikler kazandıran bu sistem ajanlarının asıl kitabı olan Zohar, ‘Tanrı, Adem ve Havva’yı aldattı’ diyen bir zihnin ürünüydü.
‘Ene’l Hakk-Ben Hak'kım’ diyen Hallac-ı Mansur, bu zihnin ulaştığı seviyeyi gösteriyordu.
Sıkıntı
Takip et: @SonsuzArk
- Sonsuz Ark'ta yayınlanan yazılardan yazarları sorumludur.
- Sonsuz Ark linki verilerek kısmen alıntı yapılabilir.
- Sonsuz Ark yayınları Sonsuz Ark manifestosuna aykırı yayın yapan sitelerde yayınlanamaz.
- Sonsuz Ark Yayınlarının Kullanımına İlişkin Önemli Duyuru için lütfen tıklayınız.