SA6723/KY1-CÇ535: Güzel-Çirkin

"Çirkinin mahareti karşısında güzel her dem çaresizdir. Bir çirkinle ancak bir başka çirkin başa çıkar. Sen çirkinleşmeyi beceremeyeceğine göre onunla başa çıkmanın da bir yolu yoktur. Öyle ise çirkinle hiçbir şekilde bir sofrada oturup bal yeme!"

‘Güzelle taş taşı, çirkinle bal yeme!’ sözü kuşkusuz dış görünüşe değil, huya, mizaca kişiliğe bir göndermedir. Bu kendiliğinden açıktır. Huyu, mizacı, kişiliği çirkin olanla bal bile yenmez. Çünkü çirkin yenilmekte olan balda dahi bir kusur, bir eksiklik, yakınılacak bir yön bulmakta zorlanmayacaktır. Daha başlangıçta senin hem beden dilini hem gönül dilini acıya bulayacaktır yakınmalarıyla. 

Çirkinin sana baldaki kusurları –böyle bir şey olmadığı halde- gösterme gayreti senin kusurlardan ari bir bala ulaşman için değil, bir daha bala ulaşmaman içindir. Senin bal yemenden dahi mustariptir. Çirkin senin huzurundan, ağzının tadından, gönlünün ferahlığından dertlidir. Derdi senin esenlik içinde olmandır.