Sonsuz Ark/ Evrensel Çerçeveye Yolculuk
“Kasırgaların içeride kopardıkları bağlar daha acıtıcı. Uzaklar bu yüzden daha rahatlatıcı geliyor bana.”

Soğuk güneşlerle dolu uzun günleri tutuyorum
parmaklarımda. Geceler de uzun. Çok uzun hem de… İpek gibi durgun gökyüzünü
yıldızlarıyla alıp okyanusun pürüzsüz teninde parlatıp duruyorlar
düşüncelerimi. Kimsecikler yok Allah’tan başka. Sessizliğin şarkısı
yankılanıyor, uçsuz bucaksız sudan bozkırda. Suyun içindeki canlılar ne halde
acaba?
Güverte, sırtımı dayadığım seren direği, durgun gökyüzünün ve karanlık okyanusun soğuk egemenliğine boyun eğmiş gibi… Halatlar soğuk, yelkenlerin dudakları morarmış; bir hüzün kaplıyor içimi… Uzaklara dalıyorum baktığım yeri görmediğim halde. Evet, yıldızlar var gökte; okyanusta yakamozlar.


















