9 Ekim 2018 Salı

SA6947/SD1159: Faşizm ve İslami Fundamentalizm(!)

Sonsuz Ark'ın Notu:
Aşağıda çevirisini yayınladığımız analiz, Oxford Üniversitesi'nden Dr. Farhang Jahanpour'a aittir ve  İslamofobi'yi sorgulamaktadır; ancak Dr. Farhang Jahanpour'un Suriye'de, Yemen'de ve Irak'ta şii terörist grupların ürettiği Batı müttefiği şiddeti görmezden gelerek yaptığı analiz, sadece sünni terörist grupların Batı ile ilişkilerine vurgu yaparak nesnelliğini yitirse de nihayetinde ister şii ister sünni olsun Batı'nın ürettiği ve kasıtlı olarak İslam'ı ve müslüman ülkeleri hedef alan terörün Batı'da İslamofobi'nin gerekçesi olarak kullanıldığını ortaya koymaktadır.
Seçkin Deniz, 09.10.2018

Fascism and Islamic Fundamentalism

Faşizm ve Totalitarizmin yükselişi

100 yıldan uzun bir süre önce, İngiltere, Fransa, Almanya ve Rusya dünyanın yarısını yönetiyordu; Avrupa'nın çoğu, bütün Afrika, Güney Asya, Güneydoğu Asya'nın çoğu ve Pasifik bölgesinin çoğu. Çin’e de egemen oldular ve tabii ki her yerde etkiliydiler.


Geçtiğimiz yüzyılda, Batı'nın 'mekanize kasaplıklar'a ve 'sanayileşmiş katliamlar'a başvurduğu iki yıkıcı Dünya Savaşı da dahil olmak üzere, çoğunluğu sivil olmak üzere 170 milyondan fazla insan öldürüldü.


Batı, Komünizm, Faşizm, Nazizm, kölelik ve apartheid aracılığıyla icat ederek ve yöneterek benzeri görülmemiş seviyelerde totalitarizm ve baskı yarattı.

Yaklaşık altı milyon Yahudi, Avrupalı ​​maceraperestlerin ve yerleşimcilerin Amerika, Avustralya ve Yeni Zelanda'daki milyonlarca yerli nüfusu soykırımla yok ettikleri gibi, Holokost'un bir sonucu olarak yok oldular.


İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden ve sömürgeciliğin yoğunlaşmasından sonra, dünya Batı Kapitalist ve Doğu Komünist kampları arasında bölünmüştü. Zaman zaman, iki blok arasındaki rekabet tüm dünyayı -Küba füze krizi olarak bilinen en iyi örnek- yok olma eşiğine getirdi.


Bu, göreceli olarak bilinen bir olaydır, ancak bazıları ana akım medya tarafından bile yayınlanmayan birkaç açık gerçek vardı ve bunlardan bazıları on yıl sonra bilinir hale gelmişti.


ABD'nin Nükleer Kuvvetler Komutanı General Lee Butler şöyle demişti: “Hayatta kalmak için şanslıydık.” 


Pek çok ülke, diğer süper güçlerin tehdidinden korunmak için iki kamptan birine bağlanmak zorunda olduğundan, iki süper güç arasındaki rekabet Asya ve Afrika'da bir çok ülkede genişledi.


 İki süper güç doğrudan çatışmaya girmese de, Kore, Vietnam ve Asya, Orta Doğu ve Afrika'daki diğer pek çok ülkede çok sayıda vekil-proxy savaşları yaşandı. 


Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle, Birleşik Devletler tek “hiper-iktidar” oldu ve dünyada bir süre neredeyse rakipsiz kaldı. Artık dünya çapında tek kutuplu Amerikan yükseliş ve hegemonya dönemi vardı.


Amerikan ordusu karada, havada, havada “tam spektrum hakimiyetine” sahip olmakla övünüyordu. CIA ve diğer 16 Amerikan istihbarat teşkilatına harcanan parayı eklersek, Amerika'nın askeri harcamaları diğer bütün ülkelerin askeri harcamalarına neredeyse eşitti.


İslami köktencilik ve Hıristiyanlık


Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra, “İslami köktencilik” büyük bir umacı oldu. Birçok Batılı bilim adamı 1990'ları İslami köktencilik dönemi, 20. yüzyılın sonu ve 21. yüzyılın başını da “İslami tehdit” dönemi olarak görmüştür.


İslam'ın siyasî manzarasının, İran’da ve birçok İslam ülkesinde aksaması, bir anakronizm olarak görülüyor.


İran'da 40 yıl önce (1979) yaşanan İslam Devrimi, herkesi şaşırttı ve İslam Cumhuriyeti'nin kuruluşundan bu yana Amerika, onu Batı yanlısı bir rejimle değiştirmek için farklı yollar denedi.


Devrimden bu yana, İran çeşitli derecelerde yaptırımların yanı sıra ezmeyi amaçlayan farklı operasyonların baskısı altındaydı.


O zamandan beri “İslami terörizm” neredeyse “İslami köktencilik” ile “İslami köktencilik” İslamiyetle eş anlamlı hale geldi.


Kendi yöneticilerine ya da ülkelerini işgal eden ve tahrip eden ülkelere karşı genellikle kin besleyen az sayıda militan Müslüman tarafından gerçekleştirilen terörist eylemler, doğası gereği şiddet içeren bir İslam doktrinine atfediliyordu.


Her ne kadar Afgan Mücahitleri, Taliban, El Kaide ve Suriye, Irak ve Orta Doğu'nun geri kalanındaki terörist grupların çoğu da dahil olmak üzere terörist grupların çoğu, bazı ülkelerden ihraç edilen Batı ile müttefik Sünni radikalizm tarafından yaratılmış ve beslenmiş ise de bu durum, İran'a karşı düşmanlığı azaltmadı.


Irak'taki feci savaşlar ve Batı'nın Afganistan, Irak, Suriye, Libya, Yemen ve diğer yerlerdeki rejim değişikliği girişimleri, militan Sünni grupların çeşitli isimler altında temsil ettiği gibi, en tehlikeli ve şiddetli terörizm biçimlerine yol açtı. Nusra Cephesi veya Irak ve Suriye'de İslam Devleti (IŞİD-DAEŞ).


Bu gruplar, Irak ve Suriye'de geniş bir alanı ele geçirdi ve neredeyse bu ülkelerin hükümetlerini devirdi.


Ne var ki, İran bu terörist gruplarla mücadelede ön saflarda yer alsa da, o gruplar yenilgiye uğradıktan sonra, İran’ın yeniden pozisyon aldığı yer, Amerikalıların sahip olması gereken umacı “dünyanın en büyük terör örgütü” oldu.


Terörün Müslümanlarla sınırlı olmadığını belirtmek önemlidir.


Radikal hareketlerle ilgili çalışmalar yapan büyük akademisyenlerden biri olan Olivier Roy, Politik İslam'ın Başarısızlığı adlı kitabında şöyle diyor:


"Gerçekten de, diğer Müslümanlara (İran / Irak) ya da Sovyetlere (Afganistan) karşı savaşı sürdüren ve Baader-Meinhoff çetesinden, Kızıl Tugay, İrlanda Cumhuriyet Ordusu ve Bask ayrılıkçısı ETA'dan daha az terörist zarara neden olan garip bir İslami tehdit, Avrupa siyasi manzarasında küçük grup hareketlerinden, Hizbullah'tan ve diğer cihat hareketlerinden daha uzun zaman yer almıştır." (Bkz. Olivier Roy, Siyasi İslam Başarısızlığı, IB Tauris, 1994, Önsöz, p ix).

Kimse terörist çetelerin faaliyetleri için Hristiyanlığı eleştirmez, çılgın bir Müslüman veya radikal bir İslami grup tarafından yürütülen herhangi bir terör eylemi çoğu zaman İslam'a atfedilir.


Bu, çeşitli Müslüman grupların yerel yöneticilere karşı veya Batılı hedeflere karşı işlediği terör eylemlerinin ciddi olmadığı anlamına gelmez. Çok ciddiler ve ilgilenilmek zorundalar. Çeşitli ülkelerde bu tür terörist eylemler yoğun bir şekilde yaşanmıştır ve eğer kontrolsüz kalırlarsa, gelecekte de ciddi sorunlar yaratabilirler.


IŞİD (DAEŞ)'in yenilgisi, çeşitli Avrupa ülkelerinde de gördüğümüz gibi, kendisini farklı bir kılıkta ve daha çeşitli biçimlerde ortaya çıkarabilen terörün sonunun geldiği anlamına gelmez.


Amerika bazı terörist grupların faaliyetlerinin sonucu olarak da yüksek bir bedel ödedi.


Amerika'daki terörist faaliyetlere, esas olarak Başkan Sedat'ın suikastına karışmış olan Omar Abd el-Rahman ve yardımcıları ve aynı zamanda Müslüman grupların katıldığı Kenya ve Tanzanya'daki Amerikan büyükelçiliklerindeki büyük bombalama eylemlerine şahit olduk.


Tabii ki, 11 Eylül olaylarında bu tür terörizmin en yıkıcı örneğini gördük.


Ancak, bu mağduriyetlerin İslami niteliğine aşırı vurgu yapmak, kendini gerçekleştiren bir kehanet haline gelebilir ve başa çıkılması daha zor bir durum yaratabilir.

Aynı zamanda Amerika ve Avrupa'daki pek çok ilgisiz terör eylemi de Müslümanlara atfediliyor.


Oklahoma'nın 19 Nisan 1995'te bombalanmasından kısa bir süre sonra, “The Times”taki yazısında önde gelen İngiliz köşe yazarı Bernard Levin şunları söyledi:


“Belki yarım yüzyılda ya da daha fazla süre sonra ve belki de daha iyi bir zamanda, fanatik Müslümanların kazanacağı savaşlar olacak mıdır? Oklahoma'ya gelince, o da Hartum-on-the-Mississippi olarak adlandırılacak ve ona başka bir şey diyen herkese hitap edecek. ”(John Esposito,  İslami Tehdit: Mit ya da Gerçek , Oxford University Press, 1999, s. 235) ).


Aynı gün bir İngiliz tabloid gazetesinin kapak hikayesinde, bombalanmış bir binanın ve “İslam adına” başlığıyla bir çocuğun fotoğrafının yayınlandığını gördüğüm.


Elbette, bu gazetelerden hiçbiri, Oklahoma'daki bombalamanın, bir Hıristiyan mesih hareketinin kurucusu olan Hıristiyan öğretmen David Koresh'in arkadaşları ve Davutçular Tarikatı'nın bir kolu olarak adlandırılan grup tarafından gerçekleştirildiği netleştiğinde hatalarından dolayı özür dilemedi.


Saldırı, Koresh'in Teksas, Waco'daki genel merkezine yapılan ve Koresh dahil bileşendeki kadınlar ve çocuklarla birlikte 79 kişinin öldürüldüğü saldırının yıldönümünde gerçekleştirildi. 


Koresh'in bileşenine yapılan saldırının haberi yayınlanmakta iken televizyon izliyordum. David Koresh'i tutuklamak için gönderilen ABD Alkol Bürosu, Tütün ve Ateşli Silahlar Bürosu'nun güçleri, bileşenin duvarından bir delik açmış ve içeri girmek için gaz pompalamıştı.

İçerideki ateşle temas ettiğinde gaz alev aldı ve tüm bileşen tutuştu, alevler kuvvetli esen rüzgarın etkisiyle çok hızlı yayıldı. Saldırıda işlerin yolunda gitmemesi durumunda kimsenin itfaiye araçlarını veya ambulanslarını hazır bulundurmayı düşünmemiş olması inanılmaz bir şeydi. İtfaiye araçları gelene kadar onlarca erkek, kadın ve çocuğun canlı canlı yanmasını izlemek korkunçtu.


David Koresh'in, başlangıçta peygamberlik armağanı olduğunu iddia eden Yedinci Gün Adventist Kilisesi'nin bir üyesi olduğu, daha sonra kendisini bir peygamber olarak adlandırdığı, o ve hareketinin bir kültün üyesi olarak değil, Hıristiyan olarak adlandırıldığı tespit edildiğinde bile fundamentalistler veya Hıristiyan teröristler denmedi.


Davidian hareketinin kurucusu Victor Houteff, Kutsal Kitabın keskin bir öğrencisiydi ve Kutsal Kitabın derslerini öğreterek, Yedinci Gün Adventistlerinin büyük gruplarını etrafına topluyordu.


Pek çok köktendinci Hıristiyan gibi, Houteff, Tanrı'nın halkı hakkında bir yargıya sahip olacağına ve kilisesinde bir arınma gerçekleşeceğine ve yalnızca 144.000 kişinin hayatta kalmasını sağlayacağına  inanmıştı. Teksas'ta Filistin, Davidik krallığını kurmak istedi.


Koresh, Houteff'in görüşlerinin çoğunu paylaştı, ancak bir adım daha ileri gitti. Tanrı'nın emirlerini uygulamak ve Kudüs'te bir Davud krallığı kurmak istedi. 1985'te İsrail'e gitti, burada modern zamanların Cyrus'u, Yahudilerin kurtarıcısı olduğunu, kendi adı olan Koresh'in, Cyrus'un Farsça versiyonu olduğuna dair bir vizyonu olduğunu iddia etti.


İsa gibi şehit olacağına inanıyordu. 1990 yılına kadar, İsrail'de şehit olacağına inandı, ancak daha sonra Daniel'ın kehanetlerinin Waco'da yerine getirileceğini ve Mount Carmel Center'daki genel merkezinin Davidik krallığı olduğunu söyledi.


17 Temmuz 1996'da TWA Flight 800'ün düşmesinden sonra benzer bir şekilde İslam karşıtlığında patlamalar yaşandı. Kazadan bir gün sonra BBC stüdyo spikerinin bir Amerikalı yetkiliyle görüşmesi sonrası, Suudi Arabistan'ın Khobar kentinde bir Amerikan hava üssüne saldırı olduğu ve uçakta bomba patladığı söylendi.


Kapsamlı ve zahmetli bir araştırma sonunda, kazanın yakıt deposundaki yanıcı yakıt buharlarının patlaması sonucu gerçekleştiği anlaşılmıştı. Ancak, zarar zaten verilmişti ve milyonlarca travmatize izleyici ve dinleyicinin zihninde ölümcül patlama Müslüman teröristlere atfedilmişti.


Yıllarca süren kampanyalarda muhalefetteki İşçi Partisi iktidara geldiğinde, söz verdiği gibi Müslüman okullara doğrudan izin verileceğini, iki Müslüman okuluna doğrudan hibe vereceğini açıkladığında, çok sert tepki almıştı.

Haberin duyurulmasından bir gün sonra tabloid gazetelerden biri, tüm ön sayfasını “Hükümetin ayrılığa teslim olması” yazısı ve Müslüman bir okulun resmi ile doldurdu.


İngiltere'deki yüzlerce Kilise, Britanya'da Katolik ve Yahudi okulları olmasına rağmen, bir İslam okulunda “teslim olma” ve “ayrımcılık” gibi duygu yüklü terimler kullanıldı.


İngiltere’de daha fazla İslamofobi ve nefret


İngiltere, dünyanın en hoşgörülü, çok kültürlü ve merhametli toplumlarından biridir. Milyonlarca Asyalı ve Afrikalı'ya ve tüm inançlara ve herkese barınak sağladı.


İngiliz Müslümanları, diğer Avrupa ülkelerindeki Müslümanların olduğundan daha fazla İngiliz toplumuna entegre oldular.


Yine de, burada bile İslamofobi olarak tanımlanan Müslümanlara karşı bir düşmanlık duygusu vardı ve şimdi bir dereceye kadar hala var.


28 Aralık 1996'da yayınlanan bazı üst düzey Hıristiyan, Müslüman ve Yahudi bilim adamlarından ve dini figürlerden oluşan bir komite tarafından derlenen, Runymede Trust adlı düşünce kuruluşu tarafından hazırlanan bir rapor, Britanya'nın Müslüman bir halkın ülkesi haline geldiği ve İslamofobinin, hukukun din ve ırk ayrımcılığını yasaklamak için değiştirilmediği sürece kurumsallaşma tehlikesi içinde olduğu sonucuna vardı.


Rapor sonuçlandı:


“20 yıl içinde daha açık, daha aşırı, daha ölümcül ve daha tehlikeli hale geldi…  Modern İngiltere'de gündelik yaşamın dokusunun bir parçası, bu yüzyılda daha önce görülen anti-Semitik söylemin aynısı gibi... (Raporun metni için bkz. 'The Observer' dergisi, 29 Aralık 1996).


O zamandan bu yana din ayrımcılığını yasaklayan büyük adımlar atıldı, ancak son terörist saldırılar Müslümanlara karşı düşmanlık ve şüphe duygularını yeniden canlandırdı.


Dr. Farhang Jahanpour, 14 Eylül 2018, Counter Punch


(Oxford Üniversitesi'nden Dr. Farhang Jahanpour, Uluslar Arası Barış ve Gelecek Araştırmaları Kurulunun bir üyesidir.)


Seçkin Deniz, 09.10.2018, Sonsuz Ark, Çeviri, Çeviri ve Yansımalar



Not: Çeviri programları kullanılarak İngilizce'den çevrilmiştir.




Sonsuz Ark'tan
  1. Sonsuz Ark'ta yayınlanan yazılardan yazarları sorumludur. 
  2. Sonsuz Ark linki verilerek kısmen alıntı yapılabilir.
  3. Sonsuz Ark yayınları Sonsuz Ark Manifestosu'na aykırı yayın yapan sitelerde yayınlanamaz.

Yorum Gönder

Seçkin Deniz Twitter Akışı