26 Aralık 2020 Cumartesi

SA8998/SD1906: Biden’ın Dış Politika Ekibi, İnsanları Öldürmeye Devam Eden İdealistlerle Dolu

Sonsuz Ark/ Evrensel Çerçeveye Yolculuk

 Sonsuz Ark'ın Notu:
Çevirisini yayınladığımız metin, "The Moral Animal" ve "Nonzero" adlı kitapların da müellifi olan Washington Post yazarı Robert Wright'a aittir ve ABD'nin 20 Ocak 2021'de göreve başlayacak olan yeni başkanı Joseph Biden'in, kendilerini 'ilerici gerçekçiler- ilerici idealistler' olarak tanımlayan kişilerden oluşan Dış Politika Ekibi'ne (Biden’in sırasıyla dışişleri bakanı ve ulusal güvenlik danışmanı olarak seçtiği Tony Blinken ve Jake Sullivan) odaklanarak, bu grubun Obama döneminde ürettiği kaosu, yaptıkları askerî darbeleri, vekâlet savaşlarını, akıttıkları kanı ve insan ırkına yönelik saldırılarını değerlendirmektedir. (Solcu liberal faşist Soros'un ve sağcı ırkçı faşist Koch'un desteklediği 'İlerici Gerçekçiler'le ilgili bilgi sahibi olmak için, The National İnterest'in Dışişleri Bakanlığı muhabiri Curt Mills'e ait olan ve13 Ağustos 2019'da,  SA7900/SD1453: Yeniden Dirilen Gerçekçilik; Quincy Enstitüsü'nün Yükselişi' başlığı ile yayınladığımız analizi okuyunuz.) Kendisini de ilerici realist olarak tanımlayan, ancak diğer realistlerden farkını ortaya koyan analistin, "Yani benim gibi ilerici realistler - eğer sadece ulusal çıkarlar için olsa da, daha asil motivasyonlara izin verilse de - yurtdışındaki insanların refahını önemsiyorlar." dedikten sonra, felsefî temellere sahip idealist ve realist yaklaşımlara yönelik şu eleştiriyi açık sözlülükle dile getirmektedir: "Ve kökenleri saf olsa bile, işlevsiz siyasi sistemimiz, tercih ettiğiniz politika sonucu ölüm ve kargaşa olmadıkça, onları kötü politikalara dönüştürüyor." Forbes dergisinin, 6 Mart 2018'de, $112 milyar servetiyle dünyanın en zengin insanı olarak belirlediği, 2020'de 400 en zengin Amerikalı listesinde üçüncü kez ülkenin en zengin insanı olarak seçtiği, Covid-19 salgını sayesinde servetini bir yılda 114 milyar dolardan 179 milyar dolara yükselten Amazon'un kurucu CEO'su  Jeffrey Preston Bezos'un sahip olduğu Washington Post'un kaotik satanist hegemonyada üstlendiği rolün 'iyi polis' olduğu açıktır; Robert Wright'ın Washington Post'ta yayınlanan yazısında kek tadındaki ifadesi de bu anlamda bu rolü teyit eder niteliktedir: "İlerici realistler, insanoğlunun uzun vadeli refah arayışının, başarılı olmak için ilke ve itidalle yönetilmesi gerektiğine inanırlar; iyi niyetlerimiz disipline edilmeli ve gerçek bir küresel topluluk inşa etme zorunluluğu tarafından yönlendirilmelidir." Küresel topluluktan kastın, eski İngiltere Başbakanı Tony Blair'in anlattığı gibi küresel bir hükümet olduğu gerçeği ortadadır, amaçları değil yöntemleri tartışan bu tür ilerici realistlerin iki yüzlü politikalarına karşı tecrübeli olan ve Cumhuriyetçi ya da Demokrat bütün ABD başkanlarının saldırılarına karşı halkıyla birlikte zaferler elde eden Cumhurbaşkanı Erdoğan, Obama döneminde Türkiye'ye karşı yürütülen terör saldırıları ve emniyet-yargı-askerî darbeler zincirinden oluşan, Kissinger'den akıl almaya devam eden Trump döneminde ekonomik baskılar ve yaptırım stratejileriyle devam eden saldırgan politikaların, Biden döneminde de artarak süreceğine emin olarak, Türkiye'nin iç ve dış politika değişkenlerini küresel olarak konumlandırmalı ve ABD'nin bütün hareket alanlarında aktif fay hatları inşa etmekten çekinmemelidir.
Seçkin Deniz, 26.12.2020


Biden’s foreign policy team is full of idealists who keep getting people killed

"Stratejik tevazûya ya da diğer ulusların dünyayı nasıl gördüğüne dair çok az belirti gösteriyorlar."

Başkan Barack Obama döneminin Rusya Büyükelçisi Michael McFaul, geçenlerde şunları yazdı: “Gelecekteki Biden dış politikası hakkında yapılan tartışmalarda, insanların kendilerini 'ilerici gerçekçiler-realistler' olarak tanımladıklarını görüyorum." Yeni seçilen başkanın sol eğilimli eleştirmenleri tarafından damgalanan bu yabancı etiket McFaul'u endişelendirmiş. Ne de olsa, “gerçekçilik-realizm” uzun zamandır yurtdışındaki insanların refahına çok az önem veren, ulusal çıkarlara sıkı bir odaklanma anlamına geliyor. Ünlü acımasız-taş yürekli Henry Kissinger kendisine 'gerçekçi-realist' demişti. Belki de McFaul, geçmiş realistlerin desteklediği "ölümlerden ve korkunç baskılar" dan yakınıp ardından kederli bir şekilde "İlerici idealistler nerede?" diye sorduğunda, aklında Kissinger vardı. 


Libyalı isyancılar, Mart 2011'de Libya'nın Ajdabiya kasabasında koalisyon hava kuvvetleri tarafından bombalanan bir yerde toplanmış durumdalar. (Patrick Baz / AFP / Getty Images)

McFaul'a güzel haberlerim var: Her yerdeler! “İlerici idealistler” derken, Amerika’nın küresel misyonu konusunda idealist olan - dış politikamızın yurtdışında demokrasiyi yaymayı ve insan haklarını savunmayı vurgulaması gerektiğini düşünen- merkez soldaki insanları kastediyorsa, ilerici idealistler liberal dış politika çevrelerine yayılıyor ve gösteriyi Biden yönetiminde yürütüyorlar. Biden’in sırasıyla dışişleri bakanı ve ulusal güvenlik danışmanı olarak seçtiği Tony Blinken ve Jake Sullivan, ilerici idealistler.

İşte sorun bu. McFaul ve diğerleri gerçekçiliği ellerinde kan olan bir ideoloji olarak görseler de - Kissinger'ın üzerinde kesinlikle bol miktarda kan var - gerçek şu ki, son yıllarda saf idealizm birçok 'ölüm, acı ve yerinden olmanın' sorumlusu. Ve bunların çoğu, Blinken ve Sullivan'ın baş yardımcıları olduğu Obama yönetiminin gözetiminde oldu.

Realistler sorumlu olsaydı işler nasıl farklı yürüyebilirdi? İşte, 'ilerici gerçekçiliğin dört temel ilkesi' ve Biden tarafından yeniden oluşturuluyor gibi görünen Obama ekibinin bu dört ilkeyi ihlaline dair örnekler:

Stratejik tevazu. Sol ve sağdaki çağdaş realistlerin paylaştığı bir şey, istenmeyen sonuçlar yasasına sağlıklı bir saygı duymaktır; özellikle en iyi niyetli askeri müdahalelerin işleri daha da kötüleştirdiğinin farkında olmak gibi. Sullivan ve Blinken gibi idealistler, işleri daha da kötüleştiren geçmiş müdahaleleri desteklediler. Her ikisi de, Amerika'nın, özgürlük ve demokrasi için savaştığı söylenen çeşitli isyancı grupları silahlandırmak için Ortadoğulu ve Avrupalı müttefiklerin de katıldığı 2013'te Suriye'ye 'vekil savaşçılar' müdahalesini destekledi. (Bazıları öyleydi, bazıları değildi.) Bu, çok daha fazla ceset ve mülteci dışında, müdahale etmeme ile aynı sonuca yol açtı (Beşar Esad hala iktidarda).

İdealist müdahalecilerin, Suriye'den uzak durmak isteyen realistleri neden soğukkanlı olarak gördüklerini anlayabiliyorum. Esad, barışçıl protestolara şiddetle karşılık vermiştir ve isyanı acımasızca bastırmaya çalışan merhametsiz bir otoriterdir. Yine de, müdahalenin her tarafta acımasız baskıların yaratacağından çok daha fazla ölüm ve ıstırap ürettiği gerçeği apaçık ortadadır. Bu ahlaki açıdan üstün bir sonuç değildir.

Aynı idealistlerin çoğu, hem insani hem de jeopolitik açıdan kötü sonuç veren daha önceki bir Obama müdahalesini - 2011'de Libya'nın bombalanmasını - destekledi. ABD ve müttefikleri, isyancıların Muammer Kaddafi'yi devirmesine yardım ederken, Libya'yı kanlı bir kaosa sürüklediler. Bu arada, aniden serbest bırakılan silah stoğu, ölümcül ve istikrarı bozucu sonuçlarla Afrika ve Orta Doğu ülkelerine aktı.

Bilişsel empati. Gerçekçiliğin baş mimarı Hans Morgenthau, 20. yüzyılın ortalarında, etkili bir stratejistin tüm ilgili aktörler hakkında "saygılı bir anlayışa" sahip olması gerektiğini yazdı: "Kendini diğer adamın yerine koymalı, dünyaya bakmalı ve onu olduğu gibi yargılamalı."

Bilişsel empati, Obama yönetiminin Ukrayna Devlet Başkanı Viktor Yanukoviç'in muhaliflerinin onu görevden almasına yardımcı olma girişimini neden birçok realistin eleştirdiğini açıklamaya yardımcı oluyor. Vladimir Putin'in bakış açısına göre, Amerikalı yetkililerin Rusya'nın çevresindeki bir ülkeye gelmesi, Rusya yanlısı cumhurbaşkanını görevden almak isteyen protestocuları yumuşatmak ve yeni bir hükümet başkanını seçmek ve atamak için perde arkasında manevra yapması kabul edilemezdi. Bu müdahale, Putin’in bakış açısından, silahlı muhalifleri sokaklarda dolaşırken, Yanukoviç hayatından korktuğu için ülkeyi terk ettiğinde daha da çirkinleşti.

El değmemiş bir Amerikan politikasının ne üreteceğini bilmenin hiçbir yolu yok; Yanukoviç iktidardan indirilip gönderilmeyebilir veya belki daha düzenli bir şekilde görevden alınabilirdi. Ancak uygulamalı politika bizi şu sonuçla karşı karşıya bıraktı: Rusya, Kırım'ı işgal etti ve Ukraynalı isyancıları destekleyerek ülkeyi şiddetle böldü. Sonra Rusya, Obama'nın danışmanı Ben Rhodes'a göre, Ukrayna'da yapılana karşılık vererek, 2016 ABD Başkanlık seçimlerine müdahale etti.

İdealizmin erdemleri vardır. Ancak, "demokrasinin geliştirilmesi" konusundaki bir egzersiz, demokratik olarak seçilmiş bir başkanın zorla devrilmesiyle sonuçlandığında ve bunu birçok Ukraynalı'nın ölümü ve Moskova ile Washington arasındaki kötü bir şekilde zarar görmüş ilişkiler izlediğinde, bu tür bir idealizmin güvenilir bir ahlaki yıldız olup olmadığını merak etmeniz gerekir.

Bilişsel empatideki eksiklikler yalnızca belirli kötü politikalara yol açmaz. Amerikan yetkililerini Amerika'nın yurtdışında nasıl görüldüğünden habersiz kılarak, Amerika'nın iyiliği hakkında geniş çaplı bir yanılgıya ve dolayısıyla tehlikeli bir kibre yol açabilirler. Sullivan tarafından kısa süre önce kaleme alınan bir ode'den Amerikan istisnacılığına dair şu pasajı düşünün: “2011'de Asya uluslarının bir toplantısında, Çin dışişleri bakanının Pekin'in Güney Çin Denizi'ndeki hedefleri konusunu şu şekilde ele aldığını duydum: 'Çin büyük bir ülkedir ve buradaki diğer ülkeler küçük ülkelerdir. Bunu iyice düşünün. "Bu, Çin'in ve Rusya'nın yolu. Genelde Amerika'nın tarzı olmadı. "

Bu hoş bir retorik uçuşu. Bu esnada, dünya gezegenine geri dönüldüğünde, Amerika'nın küçük ülkeleri kendi iradesine uygun hale getirmediği iddiası, yakın ve uzak küçük ülkelerde kahkahalarla karşılanacaktır.  Hatta ABD'de bile. Ve ABD'nin gücü, Amerikan veya vekil askeri güçlerle değil, ekonomik kaldıraçla ilgilenirken bile, Küba, Suriye, İran ve Venezuela gibi ülkelere yönelik yaptırımlarımızda olduğu gibi, çekilen acıların miktarı önemli olabilir.

Sullivan, geçen yıl Amerika'nın Venezuela'ya yönelik yaptırımlarını “ikiye katlaması” gerektiğini söyledi. Dolayısıyla bir idealist, kitleleri özgürleştirme umuduyla, onları aşağılayan politikaları destekler; tarih, rejim değişikliğine yönelik yaptırımların temelde hiçbir zaman işe yaramadığını gösterse de. Realistler, aksine, basit bir soru soruyorlar: Eninde sonunda büyülü bir şeyin olacağı umuduyla, uzaktaki küçük bir ülkeye sefalet getirmenin Amerikan çıkarları ile ne gibi hayati bir ilgisi var?

Maniheizm Karşıtı. Realistler, dünya uluslarını iyilik ve kötülük bloklarına bölme eğilimine direnirler. Obama bundan selefi kadar sorumlu değildi, ancak dış politika ekibinin çoğu güçlü Maniheist eğilimlere sahipti. Blinken, dünyayı "bir yandan tekno-demokrasiler ile diğer yandan Çin gibi tekno-otokrasiler arasındaki bir savaş" olarak görüyor. Buna uygun olarak, "ortak stratejik, ekonomik ve politik" vizyonu ilerletmek ve "askeri güvenliği" güçlendirmek için bir "demokrasiler birliği" oluşturmak istiyor.

Her eylem için bir tepki vardır. Neredeyse kaçınılmaz olarak, bir “demokrasiler birliği” fiili bir otoriterler birliğine ve ikisi arasında derin çatlaklara yol açacaktır. Herkes bir başka on yıllarca süren Soğuk Savaş havasında olsaydı bu sorun olmazdı. Ancak ilerici idealistler, kutuplaşmış bir dünyada ele alınması zor olacak çeşitli sorunları - iklim değişikliği, salgınlar ve silahların yayılması gibi - ele almanın aciliyetini gördüklerini iddia ediyorlar.

Bu, ilerici idealistlerin dünya görüşündeki temel gerilimdir. Bir yandan, onları (sonuçta askeri müdahaleler, vekâleten müdahaleler, ekonomik yaptırımlar ve Amerikan istisnacılığına dair saçma iddialara olan hevesini paylaşan) yeni muhafazakârlardan  neyin ayırdığını sorarsanız, muhtemelen iklim değişikliği, silahların yayılması ve benzeri ilerici ve neoconların daha şüpheci yaklaştığı türde uluslararası yönetişim gerektiren diğer zorluklar hakkında konuşmaya başlayacaklardır.

Yine de ilerici idealistler ve yeni muhafazakarlar tarafından paylaşılan müdahaleci eğilim, dünya çapında o kadar çok kaos ve antagonizma yarattı ki, böyle bir yönetişimi inşa etmek artık çok zor. Ve bu ilericilerin birçoğunun dünya demokrasilerini otoriterliğe karşı varoluşsal bir mücadelede bir araya getirme kararlılığı (bu yeni muhafazakârlarla paylaştıkları başka bir şey) ihtimalleri daha da artıracaktır. Dahası, dünya nüfusunun neredeyse beşte birine ve ekonomik çıktısının onda birine sahip olan Çin, bölünmenin diğer tarafındaki ülkeler arasında yer alacaktır.

İlerici realistler, güçlü bir uluslararası yönetişim inşa etmeye ortalama ilerici idealistten daha fazla vurgu yapıyorlar. Bunun sadece bilinen çevre ve silah kontrolü zorluklarıyla değil, uzay ve siber uzaydaki silahlarla ve hatta genetik mühendisliği ve yapay zeka araştırmalarıyla da ilgili olduğunu düşünüyorlar (bu, uluslar arasında şiddetli rekabetin olduğu ve yolun kurallarının olmadığı bir dünyada çok ters gidebilir). Ayrıca ticaret anlaşmalarını güçlü işgücü ve çevresel hükümlerle donatmak istiyorlar. Bunların tümü, ilerici gerçekçiliğin dördüncü ilkesini açıklamaya yardımcı oluyor:

Uluslararası hukuka saygı. Hem solun hem de sağın çağdaş realistleri, diğer ulusların içişlerinden uzak durma eğilimindedir ve bu anlamda her iki grup da ulusal egemenliğe saygı gösterirler. Ancak ilerici realistlerin, muhafazakar realistlere göre uluslararası hukuk açısından bu saygıyı ifade etme olasılıkları daha yüksektir. Bunun bir nedeni, etkili uluslararası yönetişimin sağlam uluslararası yasalar ve normlar gerektireceğine olan inançlarıdır. Diğer bir neden de, Amerika Birleşik Devletleri son birkaç on yılda uluslararası hukuka sıkı sıkıya bağlı olsaydı, bir dizi büyük hatanın (Irak'ın işgali ve Suriye'ye vekil müdahalesi gibi) olmayacağının kabul edilmesidir.

Aynı zamanda, uluslararası hukuk bazen askeri müdahalelere izin vermektedir. ABD’nin sivil halkı korumak için hava saldırıları kullandığı Bosna’daki 1995 NATO harekâtı BM Güvenlik Konseyi tarafından yetkilendirildi. 2011 Libya müdahalesi bile ilerici realistlerin desteğini almıştı. İlk aşama - Kaddafi güçlerinin saldırmaya hazır olduğu Bingazi sakinlerinin hava savunması - insani gerekçelerle Güvenlik Konseyi tarafından yetkilendirildi. Ancak Obama yönetimi daha sonra misyonu, BM kararının mektubunu tartışmalı bir şekilde ve kesinlikle ruhunu ihlal eden utanmaz bir rejim değişikliği çabasına dönüştürdü.

İlerici realist ışıklarla, bu rejim değişikliği misyonu - Dışişleri Bakanı Hillary Clinton (Jake Sullivan onun en iyi yardımcılarından biriydi) öncülüğünde - uluslararası yönetişimin alaycı bir şekilde sömürülmesini ve uluslararası hukukun samimiyetsiz bir şekilde dile getirilmesini gerektirdi. Dolayısıyla dezavantajı, başlattığı insani ve jeopolitik felaketin ötesine geçti; uluslararası yönetişim mekanizmasına ve uluslararası hukukun normatif otoritesine zarar verildi.

İlerici realistlerin uluslararası hukuku ve yönetişimi güçlendirmeye yaptığı vurgunun derecesi, onların en ayırt edici özelliği olabilir. Onları ilerici idealistlerden, neo-muhafazakarlardan ve sağlarındaki birçok realistten ayırabilir.

Ancak ilerici realistler, bu ayırt edici vurguyu, diğer realistlerle paylaştıkları bir şeye dayandırıyorlar: ulusal çıkarlara odaklanma. Teknolojik ilerlemenin, uluslar arasındaki ilişkileri daha sıfır olmayan toplamlı hale getirdikçe - daha fazla kaybet-kaybet sonuç tehdidi ve daha fazla kazan-kazan sonuçları vaadiyle - aydınlanmış Amerikan kişisel çıkarının giderek daha kurumsallaşmış uluslararası işbirliği çağrısında bulunduğuna inanıyorlar.

Bu sıfır toplamı olmayan mantığı çerçevelemenin bir başka yolu, dünyanın dört bir yanındaki insanların kaderlerinin daha da iç içe geçtiğini söylemektir. Hastalık kıtalar arasında sıçramalar yapabilir, silah yarışları her iki yarıküreyi de güvensiz hale getirebilir ve yurtdışındaki şikayetler sınır ötesi terörizme veya ülke içindeki karanlık güçlerle sinerji içinde çalışan otoriter popülizme dönüşebilir. Yani benim gibi ilerici realistler - eğer sadece ulusal çıkarlar için olsa da, daha asil motivasyonlara izin verilse de - yurtdışındaki insanların refahını önemsiyorlar.

Ancak, Amerikan dış politika yapısından kaynaklanan bu refah için endişe ifadelerinin şüpheli olduğuna inanıyoruz. Odakta seçici olma eğilimindedirler, genellikle çıkar gruplarının ve kurumsal aktörlerin amaçlarına uygun bir şekilde davranıyorlar. Ve kökenleri saf olsa bile, işlevsiz siyasi sistemimiz, tercih ettiğiniz politika sonucu ölüm ve kargaşa olmadıkça, onları kötü politikalara dönüştürüyor.

İlerici realistler, insanoğlunun uzun vadeli refah arayışının, başarılı olmak için ilke ve itidalle yönetilmesi gerektiğine inanırlar; iyi niyetlerimiz disipline edilmeli ve gerçek bir küresel topluluk inşa etme zorunluluğu tarafından yönlendirilmelidir.

İlerici idealistler - Obama’nın dış politikasını ve Biden’i yöneten insanlar - kendilerinin de küresel bir topluluk oluşturmak istediklerini söylüyorlar. Ama bunu komik bir şekilde gösteriyorlar.

Robert Wright, 15 Aralık 2020, Washington Post

("The Moral Animal" ve "Nonzero" adlı kitapların yazarı olan Robert Wright, haber bülteni Nonzero Newsletter'ı yayınlıyor.)


Seçkin Deniz, 26.12.2020, Sonsuz Ark, Çeviri, Çeviri ve Yansımalar


Sonsuz Ark'tan
  1. Sonsuz Ark'ta yayınlanan yazılardan yazarları sorumludur. 
  2. Sonsuz Ark linki verilerek kısmen alıntı yapılabilir.
  3. Sonsuz Ark yayınları Sonsuz Ark manifestosuna aykırı yayın yapan sitelerde yayınlanamaz.
  4. Sonsuz Ark Yayınlarının Kullanımına İlişkin Önemli Duyuru için lütfen tıklayınız.

Hiç yorum yok :

Seçkin Deniz Twitter Akışı