26 Ekim 2018 Cuma

SA7030/ÇY4-DB137: Mustafa Akyol'un Neocon Foreign Policy'deki Çarpıtması: "Kaşıkçı Bir Osmanlı-Suudi İslamcı Savaşın Kurbanı Oldu"

Sonsuz Ark'ın Notu:
Aşağıda çevirisini yayınladığımız metin, Taha Akyol'un oğlu Mustafa Akyol'un neocon Foreign Policy'ye yazdığı, çarpıtmalarla dolu, Kaşıkçı cinayetinin asıl sorumlusu olan Neocon-satanist çetenin bu cinayeti neden işlediğini net bir şekilde anlamamızı sağlayan, alt yapısı hazırlanmış Türkiye-Suud çatışmasının ateşlenmesi için bu cinayetin bu amaçla Türkiye'de işlendiğini kesin olarak kanıtlayan 17 Ekim 2018 tarihli bir metindir. Foreign Policy sitesinde yayınlandığı ilk anda adresteki başlığı 'https://foreignpolicy.com/2018/10/17/khashoggi-was-the-victim-of-an-ottoman-saudi-islamist-war/' "khashoggi-was-the-victim-of-an-ottoman-saudi-islamist-war- Kaşıkçı bir Osmanlı-Suudi İslamist savaşının kurbanı oldu" olan metnin başlığının sonradan değiştirildiği kesin olarak bellidir. Yazının yeni başlığı "Khashoggi’s Death Is Highlighting the Ottoman-Saudi Islamic Rift- Kaşıkçı’nın Ölümü Osmanlı-Suudi İslam Çatlağını Vurguluyor" şeklinde yumuşatılmış 'Savaş' 'Çatlak'a dönüştürülmüştür, ancak içeriğin olduğu gibi bırakılıp bırakılmadığı belli değildir; metin bu içerikle bile yeterince fikir vericidir. Suudi veliahtı Muhammed Bin Selman (MbS), başkent Riyad'da 23 Ekim 2018'de başlayan "Çöldeki Davos" ismi verilen "Geleceğe Yatırım Girişimi Konferansı"nın ikinci günü, 24 Ekim 2018'de  katıldığı oturumda, gazeteci Cemal Kaşıkçı cinayetine ilişkin açıklamalarında bu 'Çatlak'a vurgu yaptı. Kaşıkçı cinayetini çözme konusunda Türkiye ile iş birliği yaptıklarını ifade eden Bin Selman, "Bu acı olay üzerinden Suudi Arabistan ve Türkiye arasında çatlak oluşturmak isteyenler var. Onlara buradan şu mesajı göndermek istiyorum: Suudi Arabistan'da ismi Selman bin Abdulaziz olan bir kral, ismi Muhammed bin Selman olan bir veliaht prens ve ismi Erdoğan olan bir Türkiye Cumhurbaşkanı olduğu sürece bunu asla başaramayacaklar." diyerek aşağıdaki türden söylemlere cevap verdi. Muhammed Bin Selman, aynı gün 24 Ekim 2018'de Erdoğan'ı arayarak suçluların cezalandırılması konusunda işbirliği yapacağını da söyledi. Türkiye ve Dünya artık Kaşıkçı cinayetinin asıl sebebini biliyor, Türkiye-Suud Savaşının fitilini ateşlemek. Akyol'un, tarihi çarpıtmalar bir yana, Erdoğan ve hükümet etme şekline karşı haksız ve gerçek dışı iddialarla doldurduğu metni Batı'ya 'MbS'yi değil Türkiye'yi tutun' tavsiyesi de bu bağlamda masum bir algıya isnad edilerek yorumlanamaz. ABD Başkanı Trump'ın ve Batı'nın cinayetten doğrudan veliaht Muhammed Bin Selman'ı sorumlu tuttuğu, ABD medyasının 'CIA'in, yani Trump'ın parmağını' aradığı, Suudi Arabistan istihbaratının organize bir şekilde öldürdüğü Suudi vatandaşı Cemal Kaşıkçı hangi gerekçeyle 'Osmanlı-Suud İslamcı Savaşı' gibi hayali bir savaşın parçası ya da kurbanı olarak incelenebilir? Türkiye bu cinayeti şeffaf bir şekilde soruşturmakta ve dünyaya deliller netleştikçe bilgi vermekte iken ve cinayetin asıl sorumlularının izini bulmuş iken, Akyol Trump'ın her emrini yerine getiren MbS yerine Batı'ya neden Türkiye'nin tarafını tutmayı tavsiye etmektedir? İşler hesapladıkları gibi Türkiye aleyhine yürümedi, engelledik, şimdi çıkış yolu arıyorlar.... Kaşıkçı olayının sorumlusu Trump ve efendileridir...
Seçkin Deniz, 26.10.2018

Khashoggi’s Death Is Highlighting the Ottoman-Saudi Islamic Rift

"Gazetecinin şüpheli cinayeti ve onun ardından yaşananlar, Sünni İslam'a karşı 300 yıllık bir savaşın son çatışmasıydı." Mustafa Akyol

Suudi Arabistanlı gazeteci Cemal Kaşıkçı’nın 2 Ekim'de İstanbul'daki Suudi konsolosluğundan kaçırılması ve olası cinayet, krallığın veliaht prensi Muhammed bin Salman'ın reformist imajının ardındaki çirkin despotizmin maskesini kaldırdı. Bununla birlikte, daha az dikkat çeken şey, bu skandalın başından beri iki ülke arasında uzun süredir devam eden bir rekabeti ortaya koymasıdır: Türkiye ve Suudi Arabistan.




Türk Başkan Recep Tayyip Erdoğan ve Suudi Kralı Salman, 14 Nisan 2016 tarihinde İstanbul Kongre Merkezi'nde İslam İşbirliği Zirvesi Organizasyonu sırasında. (Ozan Kose / AFP / Getty Images)

Bu çatlağın temeli, Sünni İslam'ın farklı versiyonları arasında yer alıyor; çok farklı tarihsel yörüngeler içinde gelişen ve çağdaş Orta Doğu ile ilgili zıt görüşler ortaya koyan versiyonlar. Mevcut kriz, Müslüman olmayan dünyayı bu dini modeller arasında taraf seçmeye zorlarsa, bu karar kolay olmalıdır. İki taraf da kusurlu, ama gelecek eylemleri ve geleceğe yönelik fikirlerine dayanarak, sadece bir tanesi uluslararası desteğe layıktır.

Bu 18. yüzyıla kadar uzanan bir hikaye. Daha sonra, Arap Yarımadası'nın daha yaşanabilir bir parçası da dahil olmak üzere bugün “Orta Doğu” dediğimiz şeyin çoğu, Bosnalılar ve Arnavutlar da dahil, daha çok Türk ve Balkan Müslümanlarının kozmopolit elitleri tarafından İstanbul'dan yönetilen ve daha sonra Konstantinopolis olarak adlandırılan Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçasıydı. Mekke ve Medine'nin kutsal şehirlerini kapsayan Arap Yarımadası'nın batı bölgesi olan Hicaz, dini nedenlerden ötürü saygıyla karşılanıyordu, ancak siyasi veya kültürel önemi olmayan bir durgun suydu. 


1740'larda, Arap yarımadasının en tecrit edilmiş Necd adlı merkezi bölgesinde, Muhammed ibn Abd el-Wahhab adında bir bilim adamı, “gerçek İslam”ın restorasyonu için ateşli bir çağrıyla ortaya çıktı. Dört ana sünni mezhebin en dogmatiği olan Hanbelizm’i, Şiiler'i de içeren Osmanlı halkını ve aynı zamanda Osmanlı gibi Sünni Müslümanlar'ı reddetme ve saldırıya geçme tutkusuyla yeniden canlandırdı. İkincisi dinde çeşitli “yenilikler” den suçluydu - Sufi tasavvuf ve türbelere hürmetleri gibi Hıristiyanlıkta “sapkınlık” anlamına gelen bir terim.


Wahhab kısa süre sonra Suudi hanedanının kurucusu olan İbn Suud adında bir kabile ile ittifak kurdu. Birlikte kurdukları ilk Suudi Devleti, 1801'de Kerbela'da büyük bir Şii katliamı ve 1803'te Mekke'nin işgaline yol açan büyük hırsla büyüdü. Osmanlılar, 1812'de Mısır'daki protestolar sebebiyle Vahhabi isyanını ezdi ve Vahhabiler çöle geri çekildi.


1856’da Hicaz’da Osmanlılar İngiliz müttefikleri sayesinde başka bir sapkın “yeniliği” açıkladığında başka bir hengame yaşandı: O zamanlar Afrika kıyıları ve Arap Cidde kenti arasında kazançlı bir iş haline gelen köle ticareti yasaklanmıştı. Kızgın köle tüccarlarının emriyle, Mekke Büyük Şerifi Abdül Muttalib, Türklerin kafir olduklarını ve kanlarının dökülmesinin mübah olduğunu ilan etti. Osmanlı devlet adamı Ahmed Cevdet Paşa'nın tarihçelerinden öğrendiğimiz gibi, Türklerin günahları “kadınların bedenlerini ortaya çıkarmalarına, babalarından veya kocalarından ayrı kalmalarına ve boşanma hakkına sahip olmalarına izin vermeyi” içeriyordu.


Bunlar, 19. yüzyılın ortalarında imparatorluğun pek çok Batı kurumunu ve normlarını ithal ettiği büyük Osmanlı reformu hareketi olan Tanzimat döneminde ortaya konan değişimlerdi. Tanzimat, Osmanlı İmparatorluğu'na - Suudi Arabistan'ın mutlak monarşisinde hala hayal edilemez bir şeye- nihai olarak seçilmiş bir parlamento ile anayasal bir monarşi olmasına izin verdi. Aynı zamanda laik hukukun norm haline geldiği, kadınların eşit haklar elde ettiği ve demokrasinin büyümeye başladığı modern Türkiye Cumhuriyeti'nin yükselmesine de izin verdi.


Bugün, kabul edelim ki, Türk demokrasisinin çok tuhaf bir noktasındayız, çünkü Fransız tarzı laikliğin aşırılığına karşı dinsel bir tepki, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından aşırı derecede otoriter bir popülizmi desteklemek için kullanıldı. Erdoğan'ın partisinin bu yüzyılın başlarında temsil ettiği “Türk modeli”, ben de dahil olmak üzere birçok Müslüman için, liberal demokrasi ile İslam'ın bir sentezi olarak bir ilham kaynağı oldu. Ancak son beş yılda, bu model dramatik bir şekilde çöktü, çünkü Türkiye gazeteci hapishanesine, ezilen rakiplere, nefrete, paranoyaya ve “Erdoğanizm” dediğim yeni bir kişilik kültüne dönüştü. 


Ne var ki Erdoğan ve diğer İslamcılar hâlâ Türkiye'nin İslamcıları; yani Suudi Arabistan’ın elitleri ile karşılaştırıldığında, hala Sünni İslam'ın daha ılımlı bir yorumunu yansıtan daha modern bir çerçevede çalışıyorlar. Ve bu, Ankara ile Riyad arasında ortaya çıkan iki büyük siyasi anlaşmazlığa ışık tutuyor.


Bunlardan ilki İran'ı ilgilendiriyor. Suudiler, İran'a karşı birleşmiş bir Sünni cephenin şampiyonlarıdır; bu, Vahhabilere derinden yerleşen Şiiler için küçümseyici bir kavram olan Rafizi nefretinden bağımsız değildir. Ve bu militanlık, İran'ı kendi gerekçeleriyle dışlamak için istekli olan Washington ve İsrail'deki şahinlere müzik gibi gelse de, temelde Yemen'deki feci iç savaş olan bölgedeki zehirli mezhepçiliği tırmandırıyor.


Buna karşın, İran ile Suriye iç savaşı üzerinde yıllardır çelişmesine rağmen, Türkiye hiçbir Şii karşıtı görüşü körüklememiş, İran'ı bir düşman olarak kınamamıştır. Erdoğan defalarca, “Benim dinim Şiilerin Sünnilerin dini değil”, “Benim dinim İslam'dır” dedi. “Benim dinim İslam'dır.” Bu, daha fazla mezhepçiliğe ihtiyaç duymayan bir bölgede doğru yaklaşımdır. Erdoğan, İran’ın istikrarı bozucu etkisinin üstesinden gelmenin en iyi yolunun tehdit ve saldırganlıktan ziyade, ABD’nin eski Başkanı Barack Obama’nın denediği gibi, diplomasi yoluyla olduğuna inanıyor.


Ankara ile Riyad arasındaki ikinci anlaşmazlık, Mısır'daki ana İslamcı siyasi parti olan Müslüman Kardeşler'in üzerindedir. Riyad, Müslüman Kardeşler'i terör örgütü olarak kınadı ve 2013'te Mısır'a yönelik acımasız askeri darbeyi destekledi. Öte yandan, Ankara darbeyi kınadı ve İstanbul'u Arap muhaliflerinin yeni başkenti haline getirerek, Kardeşleri, özellikle de Kardeşlikle müttefik olanları destekledi.


Anlaşmazlığın hatlarını doğru anlamak önemlidir. Nihai amacı şeriatı ya da İslam hukukunu tanıtmak olan bir siyasi parti olan Müslüman Kardeşler, laik Araplar için meşru bir endişe olabilir. Ancak, Suudi Arabistan, halihazırda en sert şeriat biçimini uyguluyor ve aynı zamanda Müslüman Kardeşler'den kadın hakları gibi konularda daha geri olan bölgedeki Selefi hareketlerini destekliyor.

Suudi Arabistan'ın Müslüman Kardeşler'le olan asıl kaygısı politiktir - hükümdarın mutlak yetkisini tanımayan popüler bir İslamcı hareketin yıkıcı olduğu açıktır. Bu yüzden, zorla ezilmeleri gerekir - Batı'da şahinler için, kendi sebeplerinden ötürü bir kez daha mantıklı olan bir argüman. Ancak tarih, Müslüman Kardeşler'in terörist topraklarını yaratan şeyin, Arap tiranlarının şiddetli baskısı olduğunu gösteriyor. Shadi Hamid gibi uzmanların, “İslamcı partileri normalleştirmek” iddiası aslında Arap demokrasilerini inşa etmenin tek yolu.

Uzun zamandır seçim demokrasisine alışmış olan Erdoğan'ın arkasındaki Türk İslamcıları da aynı argümanı oluştururken haklılar. Yine de, demokrasinin, Türkiye'deki mevcut yaklaşımları gibi görünen, çoğunluğun tiranlığı anlamına gelirse, neredeyse hiçbir şey ifade etmediğini görmeleri gerekiyor. Türkiye'de ilerleme kaydetmek için, İslamcıların ve laiklerin birlikte liberal bir anayasa oluşturdukları daha parlak Tunus modelini taklit etmeleri gerekiyor.


Bu arada Suudi Arabistan için uygun reform modeli, diğer Arap ülkelerinden daha özgür olan, Ürdün ve Fas gibi bölgenin makul anayasal monarşilerinden geliyordu. Görünüşe göre kadınların araba kullanmalarına izin vermek gibi popüler reformları ile Batı'yı çekmeye çalışmış olan Suudi veliaht Prensi Muhammed bin Salman, modernitenin sadece kozmetik sosyal değişimler değil, aynı zamanda politik özgürlüğün bir ölçüsü olduğunu da anlamalıdır. Bu, sizi eleştirenlerin haksız yere öldürülmesi anlamına gelmez.


Mustafa Akyol, 17 Ekim 2018, Foreign Policy



Derya Beyaz, 26.10.2018, Sonsuz Ark, Çırak-Çevirmen Yazar, Çeviri 



Sonsuz Ark'tan
  1. Sonsuz Ark'ta yayınlanan yazılardan yazarları sorumludur. 
  2. Sonsuz Ark linki verilerek kısmen alıntı yapılabilir.
  3. Sonsuz Ark yayınları Sonsuz Ark Manifestosu'na aykırı yayın yapan sitelerde yayınlanamaz.

Yorum Gönder

Seçkin Deniz Twitter Akışı