1 Şubat 2020 Cumartesi

SA8332/SD1603: Avrupa'da Çalışan Yoksul Sınıflar

Sonsuz Ark'ın Notu:
Aşağıda çevirisini yayınladığımız analiz, Bertelsmann Stiftung'un SGI Haber ve BTI Blog'unda yazan, uluslararası ilişkilere, kalkınmaya ve hukukun üstünlüğüne odaklanan bir editör ve analist olan Justine Doody'ya aittir ve Avrupa Birliği ile ABD'de çalıştıkları halde yoksul kalmaya devam eden çalışanların mevcut durumunu irdelemektedir. Tam zamanlı iş bulanların işlerinin devam edeceğine dair güvenlerinin kalmadığını, iş bulanların çoğunun geçici sözleşmelerle çalıştıklarını ve bir ayın altında kalan iş süreleri yüzünden güvencesiz olduklarını, tek kişiye göre belirlenmiş asgari ücretin tek gelire sahip aileler için yetersiz olduğunu ve işten ayrılanların sosyal güvencelerinin yetersiz olduğunu veya hiç olmadığını ifade eden yazar, istatistiksel olarak neredeyse tam istihdam gerçekleştiği iddia edilen İngiltere'de 2010 ve 2018 arasında görünmez işsizliğin yüzde 165 arttığını ve kriz öncesi var olan 29 gıda bankasına karşılık şu anda 2.000 gıda bankasının olduğunu vurgulamaktadır. Justine Doody'nin nihâi cümlesi Batı'nın ekonomik ve sosyal çöküşünün net bir fotoğrafını çekmektedir: "İstikrarlı, düzenli çalışma saatleri ve ilerleme fırsatlarıyla iyi işler çözümün bir parçası olmalıdır. Ve böylece, işten ayrılanlar (veya emekli olanlar) için sosyal güvenlik ağının oluşturulması veya eski haline getirilmesi gerekir."
Seçkin Deniz, 01.02.2020

The ranks of the working poor
"Birçok batı ekonomisinde istihdam artmasına rağmen, yoksulluk azalmıyor. Emek piyasası politikalarında yanlış olan ne?"

Büyük Durgunluk'tan bu yana, Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) ve Avrupa Birliği ülkeleri büyüyor. Yatırım ve ticaret arttı ve işgücü piyasaları da bunu takip ediyor. İspanya ve İtalya gibi krizlere maruz kalan ülkelerde bile işsizlik düşüyor. Ancak işsizlik oranı sert bir gerçeği maskeliyor: istihdam artıyor ama yoksulluk azalmıyor. Bertelsmann Stiftung tarafından geçenlerde yayınlanan AB ve OECD'de 2019 raporundaki önemli bir bulgu, çalışıyor olmanın artık konforlu yaşam standartlarının garantisi olmadığını gösteriyor.


Kriz nedeniyle aşınan sosyal güvenlik ağları değişen istihdam yapılarına ayak uyduramadılar. Ufukta potansiyel olarak yeni bir durgunluk görünürken en yoksulların bir sonraki krizin yükünü bir kez daha alması istenmiyorsa, hükümetlerin işgücü piyasası politikalarını gözden geçirmeleri gerekiyor.

2017'de,, 2010'daki yüzde 8,3'lük orandan daha fazla bir oranla, AB çalışanlarının yüzde 9,4'ü, yoksulluk riski altındaki hanelerde yaşıyorlardı, ulusal ortalama gelirinin yüzde 60'ından azını kazanmışlardı. Bertelsmann'ın en son raporuna göre, ABD'de, Sürdürülebilir Yönetişim Göstergeleri (SGI) verilerine göre, çalışanların yüzde 24,5'i ülkenin 2017 yılındaki ortalama kazancının üçte ikisinden azını kazanmış ve insanların yüzde 17,8'i o yıldaki yüzde 3,9'luk bir işsizlik oranına rağmen 2018'de yoksulluk riski altında kalmışlardı. ABD'de federal gıda yardımı ile birlikte aldıkları ücretlerle geçinemeyen tam zamanlı çalışanlara 6 milyar doların ödendiği tahmin ediliyor.


Asgari ücret yetersiz


Hanehalkı kazancı krizden bu yana pek çok ülkede iyileşmedi: İspanya'da, örneğin kriz, ücretlerde bir donmaya neden oldu ve işsizliğin yüksek kalmasıyla birlikte, maaşlar nadiren arttı, bu da gerçek ücretlerin düştüğü anlamına geliyor. Asgari ücretin potansiyel bir cevap olduğu görülüyor: İspanya 2019'da asgari ücreti yüzde 22 oranında artırdı, Romanya ekonominin farklı sektörleri için farklı asgari ücretler getirdi ve İngiltere'nin 1998’de asgari ücreti ilk olarak sisteme dahil etmesinden bu yana 'yaşama ücreti kampanyası' ile bu konuda istikrarlı bir artış sağladı.

Ancak, kabul edilebilir ki asgari ücret tüm sorunları çözemez. Çalışan yoksullarla ilgili bir AB raporunun işaret ettiği gibi, bu tür ücretler yeterli olsa bile, bir kişiyi destekleyecek oranda belirlenmektedir ve tek gelirli bir aileyi desteklemek için yetersizdir.

Üstelik asgari ücret, tam zamanlı bir işi olan birini desteklemek için tasarlanmıştır ve günümüzün çalışma dünyasında bu ücretler sürekli azalmaktadır. İngiltere'de, örneğin, durgunluktan bu yana üretilen 40 işten yalnızca biri tam zamanlı olmuştur.


İspanya’da SGI’nın 2019 ülke raporunda belirttiği gibi, istihdam artışına rağmen, “üretilen işlerin çoğu, 2018’deki işsizlik oranındaki yüksek zamansal artışın gösterdiği gibi (2011’den bu yana en büyüğü)” 2018'in ilk yarısındaki iş sözleşmelerinin  % 91'i geçicidir; geçici işçilerin yüzde 80'i tam zamanlı bir iş bulmak istemesine rağmen yüzde 38'i bir aydan az süren iş buldu. AB genelinde, istemsiz geçici işçilerin sayısı daha düşüktür, ancak yine de 2008'de olduğundan daha yüksektir, istemsiz çalışanların yüzde 7,4'ü geçici sözleşmelerle çalışmakta ve yüzde 4,7'si istemsiz yarı zamanlı işler yapmaktadır.


ABD'de, 4,4 milyon insan, 131,7 milyon olan toplam işgücünün dışında, seçtiklerinden daha az saat çalışıyor. Ve tam zamanlı bir iş bulanlar bile işlerinin süreceğinden emin olamıyorlar: orada üretilen tüm yeni pozisyonların yarısı ilk yıl içinde elimine ediliyor.


Daha fazla risk altındalar


Muhtemelen sezgisel olarak, geçici ve yarı zamanlı çalışanlar, sürekli çalışanlardan ziyade işyerinde yoksulluk riski altındadır. AB’de geçici sözleşmelerle çalışanların olanların 16,2’si ve yarı zamanlı çalışanların yüzde 15,6’sı işsizler arasındadır.


Serbest meslek sahibi olanlar daha da yüksek risk altındadır ve  çalışanlardaki yoksullukta yüzde 22,2 oranındadır.  Onların birçoğu “bağımsız müteahhitler”dir; bu genellikle şirketlerin emekçi olarak kendilerini çalışan olarak tanımlamalarına ve beraberinde elde edilecek faydaları sağlamalarına gerek kalmadan kullanmalarını sağlar. Bu sınıflandırmanın bir yan etkisi, ekonomik merdiveni tırmanma fırsatlarını ortadan kaldırmasıdır: en düşük basamaktakiler şirketin doğrudan çalışanları olmadığında, bunun içinde terfi ettirilemezler.


ABD'de, sağlık hizmetleri sıklıkla tam zamanlı istihdama bağlanmaktadır, yani tam zamanlı bir iş tam anlamıyla yaşam ve ölüm arasındaki fark anlamına gelebilir. Nispeten zengin diğer ülkeler sağlık hizmeti için devlete güvenenlere daha iyi seçenekler sunarken, genel olarak refah sistemleri kriz esnasında ve sonrasında darbe yedi.


Konut, enerji ve çocuk bakımı maliyetleri birçok ülkede yüksek ve artmakta ve en fakirleri etkilemektedir. AB’de yaşayan insanların yüzde 10’u, gelirlerinin yüzde 40’ından fazlasını konut giderlerine harcıyor; Yunanistan'da, konut giderlerinin oluşturduğu yük, ortalama aylık gelirin yüzde 72'sidir.


Tasarruf politikaları


Bu ihtiyaçları göz ardı eden işgücü piyasası politikaları, iş üretme konusundaki  atılan adımlar lehine, insanları yoksulluktan kurtarmakta başarılı olamayacaktır. Örneğin İngiltere,  çalışan işgcünün neredeyse tamamı istihdamda görünüyor. Ancak, yıllardır süren tasarruf politikalarının ardından, 2010 ve 2018 arasında görünmez işsizlik yüzde 165 arttı ve ülkenin kriz öncesi  var olan 29 gıda bankasına karşılık şu anda 2.000 gıda bankası var.


İstikrarlı, düzenli çalışma saatleri ve ilerleme fırsatlarıyla iyi işler çözümün bir parçası olmalıdır. Ve böylece, işten ayrılanlar (veya emekli olanlar) için sosyal güvenlik ağının oluşturulması veya eski haline getirilmesi gerekir.


Justine Doody, 19 Aralık 2019, Social Europe

(Justine Doody, uluslararası ilişkilere, kalkınmaya ve hukukun üstünlüğüne odaklanan bir editör ve analisttir. Bertelsmann Stiftung'un SGI Haber ve BTI Blog'unda yazmaktadır.)


Seçkin Deniz, 01
.02.2020, Sonsuz Ark, Çeviri, Çeviri ve Yansımalar
Takip et: @Seckin_Deniz


Not: Çeviri programları kullanılarak İngilizce'den çevrilmiştir.



Sonsuz Ark'tan
  1. Sonsuz Ark'ta yayınlanan yazılardan yazarları sorumludur. 
  2. Sonsuz Ark linki verilerek kısmen alıntı yapılabilir.
  3. Sonsuz Ark yayınları Sonsuz Ark Manifestosu'na aykırı yayın yapan sitelerde yayınlanamaz.

Hiç yorum yok :

Seçkin Deniz Twitter Akışı