14 Nisan 2019 Pazar

SA7583/SD1349: Almanya Ortak Avrupa Güvenliğine İzin Verecek mi?

Sonsuz Ark'ın Notu:
Aşağıda çevirisini yayınladığımız analiz, 1998-2005 yılları arasında, Almanya Dışişleri Bakanlığı ve Başbakan yardımcılığı yapan Alman Yeşiller Partisi'nin kurucusu olan Joschka Fischer'e aittir ve Avrupa Birliği yanlısı satanist eski dünya düzeninin sürmesini isteyen bir perspektife sahiptir ve şu an yaşanan Avrupa ordusu tartışmalarında, Trump'ı suçlayarak bir analiz yapmakta ve geleneksel Alman sağcı genlerinin de canlandığını hissettirdiği analizinde şu uyarıyı yapıyor: "Almanya'nın geleneksel güç politikalarına dönüşünün kesinlikle riskleri var. Ancak alternatif, statükoyu korumak ve ortak bir AB güvenlik politikası öngörmek". Almanya Başbakanı Angela Merkel ile Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, bu kez Almanya'nın Aachen kentinde, iki ülke arasında tarihi öneme sahip 22 Ocak 1963 tarihli Elysee Anlaşması'nın 56. yıl dönümü olan 22 Ocak 2019'da yeni bir Alman-Fransız iş birliği anlaşmasını imzalamıştı. Joschka Fischer'in analizi tam bir ay sonra yapılmış olduğuna göre anlaşmada çözülmeyen sorunlar var...  Dönemin Almanya Başbakanı Konrad Adenauer ve Fransa Cumhurbaşkanı Charles De Gaulle’nün 1963'te Elysee Anlaşması'nı imzaladığı zamandan farklı bir dönemde yaşadıklarını aktaran Merkel, iki ülkenin yeni bir anlaşma imzalamasının gerekliliğine vurgu yapmıştı: “Aachen Anlaşması'yla ülkelerimiz arasındaki iş birliği temelini yeniliyoruz. El ele çağımızın büyük zorluklarının üstesinden gelmek istediğimizi vurguluyoruz.” Merkel, bu anlaşmayla Almanya ve Fransa’nın ortak bir askeri kültür, ortak savunma ve silah endüstrisi için taahhütlerde bulunduğuna dikkati çekerek, “Bununla (Aachen Anlaşması ile) Avrupa ordusunun oluşmasına katkıda bulunmak istiyoruz.” demişti. Macron ise, "Barış yolunda çok önemli mesafeler katettik. Paris'ten Berlin'e geçmişte yaşadığımız karanlık günlerin tekrarlanmaması için ikili çalışmalarımız olağan hızıyla devam ediyor. Avrupa'daki kaosun sebebi olan savaş izleri Avrupa sınırları dışından geliyor. Buna karşı ortak bir politika oluşturmamız gerekiyor. Avrupa'daki barışın sağlanabilmesi için Almanya ve Fransa çok önemli iki öznedir. Bugün burada imzalanan bu anlaşma ile biz Avrupa ve Avrupalılar için yeni bir dönem başlıyor. İklim değişikliği, dijitalleşme, göç, çevre açısından tarihi bir sayfa açılıyor. Avrupa'nın karşı karşıya olduğu ırkçı hareketlerin kendi içinde boğulmasına da imkan ve fırsat sağlayalım." diyerek karşılık vermişti. Kuşkusuz, NATO'nun zayıflaması Batı'nın bir bütün olarak Müslüman ülkelere saldırmasını kısmen engelleyecek gibi görünse de, Birlik olarak ABD'nin emirlerini yerine getiren Avrupa ülkelerinin Avrupa Ordusu ile NATO'ya rakip olacağı ve yeni güç dengeleri üreteceği açıktır. Türkiye, Avrupa Birliği ülkeleri gibi ABD'nin NATO aracılığı ile verdiği emirleri yerine getirmeyi ve kendisini düşman olarak tanımlayan NATO simülasyonlarına karşı NATO üyeliğini sorguladığı bu dönemde, karşısında Avrupa Ordusu'nu görebileceği bir zaman dilimine karşı da hazırlıklı olmalıdır. Fransa ve İtalya'nın ardı ardına Ermeni meselesini politik arenaya sürmesi bu anlamda gelecekte olabilecekleri görmemiz açısından önemlidir... Almanya ve Fransa merkezli Avrupa Ordusu'nun, ABD ile birlikte Akdeniz'de Türkiye'ye karşı konumlanması an meselesidir.
Seçkin Deniz, 14.04.2019

Will Germany Permit Joint European Security?

"Avrupa Birliği kadar geniş ve karmaşık bir kurum, ekonomik ve politik entegrasyonu derinleştirme çabaları sonuç vermediğinde yetersizlikle suçlanacaktır. Ancak, ortak bir AB savunma yeteneği geliştirmek söz konusu olduğunda, sorunun nerede olduğu açıktır."

 ABD Başkanı Donald Trump, transatlantik ilişki için gerçekten yıkıcı olduğunu kanıtladı. Amerika'nın karşılıklı savunma taahhütlerini sorgulaması NATO'ya uğursuz ve potansiyel varoluşsal bir kriz sunuyor. Ne de olsa ABD güvenlik garantisi, II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana Avrupa barış ve refahının üzerinde durduğu iki dayanaktan biridir. Ve Trump ikinci dayanağı da elinde tutmak istedi: kurallara dayalı küresel ticaret sistemi ve ekonomik düzen.


Trump’ın seçildikten sadece iki yıl sonra, Avrupalılar kendilerini uluslararası politikanın buzlu rüzgârlarında titrerken buluyorlar, doğru olarak ne yapılması gerektiğini merak ediyorlar. Avrupa'nın iç bağlarını derinleştirmesi, saflarını sıklaştırması ve askeri kapasitesini güçlendirmesi gerekliliğine dayanıyor. Bazıları, Avrupa Birliği'ni en güçlü ikinci askeri ve ekonomik gücünden mahrum edecek olan Brexit döneminde yaşadığımız düşünüldüğünde, Avrupalıların gerçekte istedikleri şeyin ne olup olmadığını sorgulayabilir.

Ancak bu, ne istediklerini bilmeyen İngilizlerle Avrupa'nın geri kalanının aynı gemide olduğu anlamına gelmez. Aslında, çoğu Avrupalı, ortak bir güvenlik politikasına sahip daha güçlü ve daha etkili bir AB'yi tercih etmektedir .


Bunun en büyük istisnası Almanya'dır. AB'nin ekonomik motoru ve en kalabalık üye devleti olarak, Avrupa'nın tam merkezinde bulunan ülke olmadan ortak bir güvenlik politikası olamaz. Ancak, Almanya'nın katılımıyla ortak Avrupa güvenliği sağlanmasının mümkün olup olmadığı açık bir sorudur.


Avrupalılar, 1990'larda Avrupa Para Birliği kurulurken olduğu gibi, hüsnükuruntulu düşüncelerin önemli gerçekleri gizlemesine izin vermemelidir. Başlangıçtan itibaren, üye ülkeler arasında yalnızca ekonomik ve mali politika açısından değil, aynı zamanda siyasi kültür ve zihniyet açısından da belirgin farklılıklar görülmüştür. Bununla birlikte, kasıtlı cehalet etkili oldu ve para birliği böyle bir projenin gerektirdiği bütünleşik siyasi kurumlar olmadan başlatıldı.


AB bu hatayı bir daha yapmamalı. Bugün, göz ardı edilemeyecek temel gerçek, ortak bir güvenlik politikasının, en büyük ve en güçlü iki üye ülke olan Almanya ile Fransa arasında bir uzlaşma gerektireceğidir. Böyle bir uzlaşma kolay elde edilmeyecek. İki ülkenin siyasal zihniyetleri, tarihi anlatıları ve jeopolitik çıkarları birbirinden çok uzak ve birçok durumda tamamen birbirine zıt. Henüz, kendi tarihi nedeniyle, resmi söyleminde aksini iddia etmesine rağmen, Almanya uzlaşmanın önünde daha büyük bir engel oluşturuyor.


Fransa’nın geleneksel benlik imajı, o dönem -ve Avrupa'nın küresel olarak genel etkisi- geçmiş olsa bile, büyük bir Avrupa gücü olarak uzun tarihini yansıtıyor. Bir nükleer güç ve Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin daimi bir üyesi olan Fransa, askeri eylemlerini ve silah ihracatını ahlaki bir başarısızlık olarak değil, dış politika yürüten bir dünya gücünün ayrıcalıkları olarak görüyor.

Charles de Gaulle'nin dehası, II. Dünya Savaşı'ndan sonra ülkesinin muzaffer bir güç olduğunu iddia etmekti. Bunu yaparak, Fransız vatandaşlarının Vichy rejimini, 1940’lı yıllarda Nazilerin yenilgisini ve 1930’ların iç politik çöküntülerini unutmalarını sağladılar. Fransa'nın tarihsel seyrini sürdürmesi De Gaulle sayesinde oldu.


Almanya için de aynı şey söylenemez. Yirminci yüzyılda, Almanya Avrupa hegemonyası ve dünya egemenliği için iki girişimde bulundu ve ödediği bedel, Avrupa ile ilgili hiçbir şey söyleyemeyecek hale getiren kendi yıkımıydı. Tarihsel devamlılık duygusu 1945'te yıkıldı, bu noktada kültürü ve gelenekleri değersizleştirildi ve toprak bütünlüğü tahrip edildi. Almanya saldırganlık, terör ve soykırımla eş anlamlı oldu.


Savaş sonrası Almanya, askeri temelli iktidar politikalarından ve yabancı maceracılıktan vazgeçti ve esas olarak ekonomik kalkınma ile ilgilendi. Almanlar, yalnızca siyasi egemenliklerini geri kazansalar da, demokratik Batı’ya dahil olmaktan başka bir yol görmediler. Bu strateji, 1990'da Doğu ve Batı Almanya'nın yeniden birleşmesiyle sonuçlandı.


1945'te güç politikalarından uzaklaşan Almanlar, hem solda hem de sağda pasifist oldu. Ve bugüne kadar, birçok Alman on yıllardır Avrupa entegrasyonuna ve NATO üyeliğine rağmen, derinden ve duygusal olarak tarafsızlığa bağlı kalmaya devam ediyor. Bu, yeniden birleşme sonrası dönemde, Amerika’nın güvenlik garantisine ve Almanya adına güç politikalarının kirli işini yönetme isteğine karşı en küçük bir önlem almamak, özellikle doğruydu. Fakat Amerikan liderliğindeki savaş sonrası emirleri yerine getirmek gibi rahat iş bölümü, Trump'ın seçilmesiyle sona erdi.


Almanya'nın geleneksel güç politikalarına dönüşünün kesinlikle riskleri var. Ancak alternatif, statükoyu korumak ve ortak bir AB güvenlik politikası öngörmek. Azametli sözcüklerden daha fazlasını içeren bir politika, zorunlu olarak, Avrupa egemenliği adına politik bütünleşmenin derinleşmesi anlamına geliyor. Ortak ihracat kuralları olmadan, örneğin, Avrupa'nın silahlanma geliştirmesinde, daha geniş kapsamlı ve iddialı projeler olsa bile, anlamlı bir işbirliği olamaz.

Almanlar şu anda ülkenin NATO taahhütlerini yerine getirmek için 2024'te GSYİH'nın % 2'sine yükselmesi gereken savunma harcamaları konusunda yoğun bir tartışma yürütüyorlar. Ufuktaki öngörülebilecek jeopolitik riskler göz önüne alındığında, ortak bir AB güvenlik politikası yoksa, ABD’nin Avrupa’dan çekilmesi sonrası güvenlik risklerini telafi etmek için Alman savunma harcamaları daha da artacaktır.

Söylemeye gerek yok, Almanya'nın yeniden silahlanması tek başına birçok soru ve tarihi kaygı doğuracak. Bununla birlikte, Avrupa için yeniden silahlanma, Avrupa ve NATO için silahlanmadan tamamen farklı bir konudur. Öyle ya da böyle, Avrupa güçlenmelidir. Almanya'nın bu süreçte üretken bir şekilde devreye girmesi herkesin yararınadır.


Joschka Fischer, 22 Şubat 2019, Berlin, Project Syndicate


(Joschka Fischer, 1998-2005 yılları arasında, Almanya’nın NATO’nun 1999’da Kosova’ya müdahalesine verdiği güçlü destek verdiğin ardından Irak'taki savaşa itiraz ettiği dönemde Almanya Dışişleri Bakanlığı ve Başbakan yardımcılığı yaptı,1960 ve 1970'lerin birlik karşıtı protestolarına katıldıktan sonra seçimlere girdi ve neredeyse yirmi yıldır politika yaptığı Alman Yeşil Partisi'nin kurulmasında kilit rol oynadı)



Seçkin Deniz, 14.
04.2019, Sonsuz Ark, Çeviri, Çeviri ve Yansımalar
Takip et: @Seckin_Deniz


Not: Çeviri programları kullanılarak İngilizce'den çevrilmiştir.



Sonsuz Ark'tan
  1. Sonsuz Ark'ta yayınlanan yazılardan yazarları sorumludur. 
  2. Sonsuz Ark linki verilerek kısmen alıntı yapılabilir.
  3. Sonsuz Ark yayınları Sonsuz Ark Manifestosu'na aykırı yayın yapan sitelerde yayınlanamaz.

Hiç yorum yok :

Seçkin Deniz Twitter Akışı