30 Nisan 2019 Salı

SA7627/SD1368: Bir 'Proje' Olarak Avrupa'dan Gerçek Bir Politik Topluluğa

Sonsuz Ark'ın Notu:
Aşağıda çevirisini yayınladığımız analiz, Amsterdam Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde, pazar entegrasyonunun devlet dışındaki demokratik etkilerine yönelik araştırmalar yapan doçent Marija Bartl'a aittir ve  Fransa Cumhurbaşkanı Macron'un, “Avrupa sadece ekonomik bir pazar değil. Bu bir projedir." şeklindeki açıklamasına karşı geliştirilmiştir. Yazar, Macron'a itiraz etmekte, "AB'yi bir proje olarak sunmak, onu daha fazla inşâ çalışması gerektiren bitmemiş bir şey olarak çerçevelendirir. AB politikadan ziyade politikalarla ilgili bir varlık haline gelir; Macron’un “statüko ve istifa” korkusundan kaçınmak için daima ilerlemek ve büyümek gerekiyor."  ve  "Avrupa, ortak bir pazar oluşturmaya yönelik, “işlevsel” bir varlık olarak ortaya çıktı. Proje, ikincil plan ve umutlarla olsa da kalıcı barışı sağlamaktan siyasi bir birlik inşa etmeye kadar pek çok yatırım yaptı. Ve, hiç şüphesiz, çok ilerleme kaydetti." diyerek konuyu sınırlandırmayı ve sorunu netleştirmeyi tercih etmektedir: "Bununla birlikte, bu başarı karanlık yüzü olmadan gerçekleşmemiştir. Birçok yorumcu, son yıllardaki “yayılmanın”, AB’nin rekabet edebilirliği, kamu hizmetlerinin özelleştirilmesini veya “serbestleştirilmesini” ve entegrasyonun ana araçları olarak “işgücü piyasalarının esnekleştirilmesini” kullanması koşuluyla “neoliberal bir tat” edindiğini söylüyor." Başlangıçta bir pazar ve çıkar birliği olarak ortaya çıkan Avrupa Birliği'nin teknokratik ilerlemelerle amaçlanan rotadan uzaklaştığını söylüyor ve saydığı beş yolla elde edilmiş bir kombinasyonla Avrupa'yı politik bir topluluğa dönüştürmeyi teklif ediyor: "AB yaşadığı muazzam genişlemeye rağmen, niteliksel olarak değişmedi; bir projeden, yön veya hedef sorusunun anlamsızlaştığı politik bir topluluğa dönüşmedi."  26 Mayıs 2019'da yapılacak olan Avrupa parlamentosu seçimleri yaklaştıkça Türkiye karşıtlığının arttığı bir Avrupa Birliği'ne üye olmamakla ilgili kararımızı netleştirmemiz ve Avrupa Birliği'nin üyelik görüşmelerini, tazminata mahkum edilmememiz için tek taraflı olarak resmen sonlandırmasını beklememiz gerekiyor.
Seçkin Deniz, 30.04.2019

From Europe-as-project to a real political community

"Europe 2025 seri yayınlarına devam eden Marija Bartl, Avrupa Birliği'nin bir 'proje' olma metaforunun pazar entegrasyonunu önlediğini ve bir Avrupa kamusal alanın ortaya çıkmasını önlediğini savunuyor."

Son dönemlerde Avrupa’nın geniş kapsamlı izleyicisi olan yüksek tirajlı bir programda, Fransa cumhurbaşkanı Emmanuel Macron şunları söylüyor: “Avrupa sadece ekonomik bir pazar değil. Bu bir projedir. ' Bunu yaparken, Avrupa Birliği'ni mevcut çıkmazının ötesine taşımayı; tehdit etmek yerine koruyan bir Avrupa'ya, tüm vatandaşları için bir ilerleme Avrupasına dönüştürmeyi umuyor. Oysa bu dil, paradoksal olarak Macron'un özlemlerini gerçekleştiren birliğin önünde duran Avrupa hayalimiz hakkında derinden sorunlu bir şey ortaya koyuyor.


AB'yi bir 'proje' olarak görmek eğilimi, Avrupa'nın sözde hedefi ile ilgili uzun süredir devam eden bir kaygının yankılarını yansıtıyor. Bu, siyasal süreçlerde (“siyasi tartışmanın merkezini çerçeveleme kategorisi olarak“ az ya da çok Avrupa ”) olduğu gibi, anayasal belgelerde (“her zaman daha yakın birleşme”), mevzuatında (amansız bir şekilde iç pazarın kurulmasına odaklanmış) ve mahkemelerinin içtihatında (AB hukukunun teleolojik yorumlanması) yer almaktadır.


AB’yi üye devletlerden çok çarpıcı bir şekilde ayıran yönle ilgili bu tartışmadır. Akılda kalıcı bazı felaket olaylar olmadıkça İtalya veya Polonya’nın ‘varış yerini“ sorgulamıyoruz. Bunlar siyasi topluluklardır sadece. Buna hangi yönden bakılırsa bakılsın ve bunun hakkında ne düşünürsek düşünelim temelde bu bir politika meselesidir.


AB'yi bir proje olarak sunmak, onu daha fazla inşâ çalışması gerektiren bitmemiş bir şey olarak çerçevelendirir. AB politikadan ziyade politikalarla ilgili bir varlık haline gelir; Macron’un “statüko ve istifa” korkusundan kaçınmak için daima ilerlemek ve büyümek gerekiyor.


İşlevselcilik ve yayılmalar


Altmış yıl önceki kuruluşumuzda olduğu gibi bugün AB’nin yönelimi ile meşgul olduğumuz gerçeği, bizi endişelendirmesi -şimdi ne olduğumuzu bilmiyor muyuz?- gereken bir şeydir, ancak bu sürpriz olmamalıdır.


Avrupa, ortak bir pazar oluşturmaya yönelik, “işlevsel” bir varlık olarak ortaya çıktı. Proje, ikincil plan ve umutlarla olsa da kalıcı barışı sağlamaktan siyasi bir birlik inşa etmeye kadar pek çok yatırım yaptı. Ve, hiç şüphesiz, çok ilerleme kaydetti. Bugün Avrupa Birliği 60, 20, hatta sadece 10 yıl önce gerçekleşen bir gerçeklik, sadece iç pazar, çok daha fazlası değil, ancak ekonomik entegrasyon da insan hakları, sağlık, eğitim, toplu iş sözleşmeleri vb. birçok alana “aktarılmıştır”.


Bununla birlikte, bu başarı karanlık yüzü olmadan gerçekleşmemiştir. Birçok yorumcu, son yıllardaki “yayılmanın”, AB’nin rekabet edebilirliği, kamu hizmetlerinin özelleştirilmesini veya “serbestleştirilmesini” ve entegrasyonun ana araçları olarak “işgücü piyasalarının esnekleştirilmesini” kullanması koşuluyla “neoliberal bir tat” edindiğini söylüyor.


Belki de daha da önemlisi, AB yaşadığı muazzam genişlemeye rağmen, niteliksel olarak değişmedi; bir projeden, yön veya hedef sorusunun anlamsızlaştığı politik bir topluluğa dönüşmedi.


Teknokratik



Çoğunlukla, AB, pek çok şarta bağlı anlık siyasi fikir birliği ile ortaya çıkan çok sayıda teknokratik, tepkisiz süreçler aracılığıyla yavaş yavaş bugünkü haline getirildi. Birlik, geniş bir yetkiye sahip değil: iki konu birliği -bir maddi, bir kurumsal- bir siyasal topluluktan farklı kılıyor.

Esasen, AB yasal ve kurumsal olarak siyasi karar almaya açık konuların genişliğini sınırlamıştır. Özellikle, dayanışma ve risk paylaşımı ile ilgili sorular, AB anayasa belgelerinde en iyi durumda bırakılmış ve hem AB üye ülkeleri arasında hem de kendi bölgelerinde olduğu gibi siyasi söyleminde anathema (lanetli) olarak kalmıştır; dolayısıyla tasarruf politikaları tartışılmamıştır. Ancak, dayanışma ve risk paylaşımı olmadan, (siyasi) bir topluluk yoktur.


İkincisi, üye devletler, bir Avrupa kamusal alanını mümkün kılacak en küçük imtiyazlara bile izin vermeyerek 'uygun' demokrasi olma iddialarını kıskançlıkla korudular. 


AB'nin, Avrupa Parlamentosu’nda İngiltere’nin boşaltacağı sandalyeleri (Brexit’in devam etmesi) reddetmesi buna en açık örnek. Bu tür kurumsal kısıtlamalar, AB politikalarında niteliksel bir değişime izin verecek olan AB çapında siyasi programların ve hareketlerin geliştirilmesini oldukça zorlaştırmıştır.


AB 'projesinin' kademeli ve zahmetli genişlemesi bu nedenle maliyetli olmuştur. Etkisinin genişliği, yönetim yapılarının ağırlığı ile birlikte, göreceli refah zamanlarında problemsiz olabilir. Fakat eşitsizliğin artmasıyla bir sorun haline geliyorlar; AB’nin kendisi de en azından kısmen suçlu olabilir.


Böyle bir takımyıldızında, AB'nin dönüştürülemezliği konusundaki ezici bir algı, yalnızca siyasi spektrumun (Hollanda'da Demokrasi için Forum gibi partilere artan desteğin kanıtladığı gibi) sağında değil aynı zamanda solda da (Brexit için solda olduğu gibi), siyasi imgelemlere giderek daha fazla nüfuz etmektedir.


Gerçekçi olmamakla birlikte, 'kontrolü geri alma' fantezileri -İngiltere’de veya kıta varyantlarında- jeopolitik anlamdadır, AB'yi bir proje olarak inşa etmenin sınırlarını göstermektedir. AB, “halk egemenliğinin” temel demokratik imgesini baltalayarak, vatandaşlarına, ortak kaderlerini birlikte değiştirebilecek araçlar ve alanlar yerine, değiştirilemez, kalıtsal hiyerarşi olarak görüğü şeyleri sunuyor.


Politik topluluk


AB, kuşkusuz, küreselleşmenin yol açtığı tehditlere karşı en güçlü silah ve dolayısıyla popülist sağ için oy verenlerin kaygılarına en etkili cevaptır. Oysa AB’nin kendisini niteliksel olarak politik bir topluluğa dönüştürmemiş olması ve birbirleriyle iç içe geçmiş siyasi sınıfların uzlaşılarına dayanan ağır bir proje olmaya devam etmesi, sadece küreselleşmenin yol açtığı güçlere karşı seferber olma yolunda değil, aynı zamanda büyümekte olan AB karşıtı koalisyonun ortaya koyduğu gibi varoluşsal tehditlere de maruz kalmasına neden oluyor.


Ne var ki hepsi yok olmuyor..  Genel olarak, AB’deki politik bir topluma doğru niteliksel bir sıçrama yapmak istiyorsak iki şeyi başarmamız gerekiyor: ilk olarak, tartışma başlangıçta bölücü olsa bile, risk paylaşımı ve yeniden dağıtımı (bireyler, gruplar, bölgeler veya üye devletler arasında) demokratik bir değişim ve karar alma konusu yapmamız gerekiyor. İkincisi, bu tartışmanın geniş ve kapsayıcı olmasını sağlayacak kurumlara ihtiyacımız var.


Son aylarda, bu dönüşüme katkıda bulunabilecek en az beş gerçekçi teklifte bulunuldu. Birincisi, Macron’un programı, AB’nin küreselleşme karşısında koruyucu kapasitesini gösterme yönünde uzun bir yol kat edecek, nispeten ulaşılabilir bir hedefler seti önermektedir. AB'yi dönüştürmenin ikinci bir yolu (örneğin, Piketty, Yeşil Yeni Anlaşma, Euromemo) yeniden dağıtmak için daha fazla mali kaynak sağlamak olacaktır. Bunların herhangi bir üye devletten alınmasına gerek yoktur, bunun yerine AB tarafından bağımsız olarak mali kaynak sağlanabilir.


Üçüncüsü, Avrupa Parlamentosu için uluslararası seçim listelerinin oluşturulması, Avrupa'daki değişimi teşvik etmek için mükemmel bir ilk adım olacaktır. Dördüncü bir yol, bir AB kamusal alanı oluşturmak için bir araç olarak Avrupa çapında başarılı siyasi hareketler (Diem 25 gibi) yaratmakta yatar; kesinlikle gerekli olsa da, bu aynı zamanda yavaş ve zordur. Son olarak, pek çok Avrupalı ​​yanlısı politikacı, AB’yi üye ülkeleri harekete geçirerek aşağıdan yukarıya dönüştürmek amacıyla dikkatlerini ulusal düzeyde desteklemeye yöneltebilir.


Yalnızca bu beş yoldan oluşturabilecek bir kombinasyon, Avrupa'nın son 60 yıldan fazla süredir  - AB'nin siyasi bir topluluğa dönüşmesi sürecinde atladığı adımı atmasına izin verebilir. İlk iki yol, bizi “dayanışma”nın (veya Macron'un “koruması”nın) ulusal sınırların ötesinde olduğu bir birliğe yaklaştırır. Son üç yol, eşzamanlı alındığı takdirde, risk paylaşımı ve dayanışma konusundaki zorlu konuşmaların gerçekleşebileceği göreceli olarak sağlam bir kurumsal temel yaratacaktır.


Avrupa Parlamentosu'nda yapılacak seçimler kesinlikle önemsiz olmasa da, AB projesinin trajik paradoksu, bu tür seçimlerin ilke olarak Avrupa’nın geleceğine asla karar vermemesidir. Yine de, hepimizin ve özellikle de politik sınıfın, AB’nin huzursuzluğuyla başa çıkmamız için 'gece yarısına son en iyi beş dakika' kadar zamanımızın kaldığını anlamamız gerekiyor.


Üye devletlerin temsilcileri, AB'deki daha kapsayıcı demokratik kurumlara ciddi bir taahhütte bulunmadıkça, birliğin dönüştürülememesi konusunda sıkıntı çekenlerin sayısı artacaktır ve bununla birlikte, AB projesine tamamen karşı çıkacak olanların sayısı artacaktır. Her gün önemlidir.


 Marija Bartl, 24 Nisan 2019, Social Europe


(Marija Bartl, Amsterdam Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde doçenttir. Araştırması, pazar entegrasyonunun devlet dışındaki demokratik etkilerine odaklanmaktadır.)



Seçkin Deniz, 27.
04.2019, Sonsuz Ark, Çeviri, Çeviri ve Yansımalar


Not: Çeviri programları kullanılarak İngilizce'den çevrilmiştir.


Sonsuz Ark'tan
  1. Sonsuz Ark'ta yayınlanan yazılardan yazarları sorumludur. 
  2. Sonsuz Ark linki verilerek kısmen alıntı yapılabilir.
  3. Sonsuz Ark yayınları Sonsuz Ark Manifestosu'na aykırı yayın yapan sitelerde yayınlanamaz.

Hiç yorum yok :

Seçkin Deniz Twitter Akışı